از ابن مغازلى شافعى از ابن مسعود روايت شده كه رسول خدا ( ص ) فرمود « انا دعوة ابى ابراهيم ثم لعلى فاتخذنى نبيا و اتخذ عليا وصيا » ( من مشمول دعاى پدرم ابراهيم هستم و بعد از من على است پس مرا خدا پيغمبر قرار داد و على را وصى و جانشين من ) .
اين آيه علاوه بر اينكه دلالت بر اختصاص امامت در ذريه ابراهيم دارد بر لزوم عصمت امام نيز دلالت مىكند چنانچه در بحث عصمت انبياء و ائمه بيان آن گذشت « 1 » و در ذريه ابراهيم پس از پيغمبر اسلام ( ص ) جز امير المؤمنين و ائمه طاهرين داراى مقام عصمت نبوده چنانچه ادله قطعيه از قبيل آيات قرآنى مانند آيه تطهير و مباهله و غير اينها و اخبار متواتره مانند حديث ثقلين و سفينه و غير ذلك بر عصمت آنها قائم است .
آيه هفتم :
« يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ »
« 2 » ( اى پيغمبر برسان آنچه به تو نازل شده و اگر بجا نياورى رسالت خدا را نرسانيدهء و خدا ترا از شر مردم حفظ مىكند ) .
آيه هشتم
« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً »
« 3 » ( امروز دين شما را كامل و نعمت خود را بر شما تمام كردم و راضى شدم كه اسلام دين شما باشد ) .
اما شأن نزول اين دو آيه : باتفاق تمام علماى شيعه و باخبار متواتره از ائمه طاهرين مورد نزول اين دو آيه روز 18 ماه ذى حجة الحرام در بازگشت از سفر حجة الوداع در غدير خم بوده كه آيه اولى قبل از نصب على بخلافت مسلمين و آيه دوم بعد از نصب او نازل گرديده و از عامه كسانى كه به اين مطلب اعتراف كرده بسيارند كه ببرخى از آنها اشاره مىشود .
هامش
( 1 ) به بحث عصمت انبياء و ائمه در همين كتاب مراجعه شود
( 2 ) سوره مائده آيه 71
( 3 ) سوره مائده آيه 5