امر اول - مراد از كمالات نفسانى صفاتى است كه موجب كمال نفس و روح انسانى باشد مانند علم ، ايمان ، معرفت ، يقين ، خوف ، رجاء ، تسليم ، رضاء ، صبر ، شكر ، توكل ، حسن ظن به خالق و خلق ، حلم ، عفو ، كظم غيظ ، صدق ، خلوص ، حياء ، عفت ، رحم ، اتصاف ، غيرت ، وقار نصيحت ، ارشاد ، تواضع ، انقياد ، اطاعت و غير اينها از صفات حميده كه اين گونه صفات را چه از حيث كميت ( دارا بودن جميع آنها ) و چه از حيث كيفيت ( دارا بودن بالاترين مرتبه كه در خور امكان است ) امام بايد دارا باشد ، و بالجمله امام بايد مظهر تام و تمام صفات الهى بوده تا از مشاهده صفات او بصفات حقتعالى بتوان بنحو احسن معرفت حاصل كرد ، بلى در صفات خلقى ( بكسر خاء ) از قبيل حسن صورت و تركيب لازم نيست از همه بالاتر باشد زيرا اين گونه صفات موجب كمال نفس نيست بلكه بسا زيادتى در آنها باعث صعوبت انقياد و مجالست و معاشرت پارهء از طبقات مردم مىشود .
امر دوم - صفات كماليه در امام بايد بسر حد ملكه راسخه باشد به اين معنى كه صبرش بورود مصائب زائل نگردد و شكرش بنوائب روزگار از بين نرود و رضايش بمكاره دهر منتفى نگردد و يقينش بواسطه شبهات متزلزل نشود ، از احسانش بواسطه اسائه دست بر ندارد ، توكلش نبودن اسباب تغيير نكند و هكذا ساير صفات ، چه اگر چنين نباشد تصنعى است و بسر حد ملكه نرسيده و تا اين صفات بسر حد ملكه نرسد كمال نفس محسوب نشود .
امر سوم - بايد به آنچه امت در امر دين محتاجند عالم ، و بلغاتشان عارف ، و بر رفع شبهاتشان قادر باشد چنانچه در بيان احتياج امت به امام ذكر شد .
امر چهارم - علوم و كمالات وى بايد موهوبى باشد نه اينكه از راه
كلم الطيب در تقرير عقايد اسلام ( فارسى ) — صفحة كلم الطيب 356
مساهمون: سيد عبد الحسين طيب
صكلم الطيب ٣٥٦