حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام نازل شده است باعتبار آنكه ضمير عنكم جمع مذكر است و در صحيح مسلم و جامع الاصول روايت شده است كه حصين بن سمره از زيد بن ارقم پرسيد كه آيا زنان آن حضرت از اهل بيت اويند زيد گفت نه به خدا سوگند زن مدتى با شوهر مىباشد چون طلاقش گفت بخانهء پدرش ميرود و بقوم خود ملحق مىشود بلكه اهل بيت او خويشان اويند كه صدقه بر ايشان حرام است و در جامع الاصول از صحيح ترمدى روايت كرده است كه انس بن مالك گفت چون آيهء تطهير در شأن اهل بيت نازل شد تا قريب به شش ماه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم چون به نماز بيرون مىآمد بر در خانهء فاطمه مىايستاد و ميگفت الصلاة يا اهل بيتى به نماز حاضر شويد اى اهل بيت من پس آيهء تطهير را تلاوت مينمود تا آخر آيه و خاصه و عامه بطريق بسيار از ابو سعيد خدرى و انس بن مالك و عايشه و ام سلمه و واثلة بن اسقع و غير ايشان روايت كردهاند كه اين آيه مباركه در شأن آل عبا نازل شد پس باخبار متواترهء خاصه و عامه ظاهر شد كه اين آيه مخصوص اين پنج نفر است و زنان حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و خويشان آن حضرت داخل نيستند پس آيه دلالت مىكند بر آنكه ايشان از كفر و نفاق و شك و شرك و هر گناهى معصومند
زيرا كه اراده را به چندين معنى اطلاق ميكنند ( اول ) ارادهئى كه بعد از آن مراد بلافاصله حاصل شود چنان كه حقتعالى فرموده
إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
يعنى نيست امر خدا مگر آنكه هرگاه اراده كند چيزى را آنكه بگويد مر آن را باش پس آن مىباشد و بهم ميرسد ( دويم ) اراده بمعنى عزم است و آن در حقتعالى محال است كه نباشد و آيهء سابقه نيز صريح است در آنكه ارادهء الهى تخلف از مراد او نميكند ( سيم ) اراده بمعنى تكليف است و اين معنى در آيه احتمال ندارد به چند وجه ( اول ) آنكه كلمهء انما باتفاق اهل عربيت دلالت بر حصر مىكند و تكليف ذهاب رجس خصوصيتى به اهل بيت ندارد بلكه جميع مكلفين حتى كفار مكلفند به اين امر و حقتعالى فرموده است كه من نيافريدهام جن و انس را مگر براى آنكه مرا عبادت كنند ( دويم ) آنكه از سياق اخبار متواتره معلوم است كه نزول اين آيه براى مدح و تشريف بود لهذا حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ايشان را مخصوص گردانيد و عبا بر روى ايشان پوشانيد و فرمود كه ايشان اهل بيت و مخصوصان منند پس آيه مؤكد بتأكيدات عظيمه نازل شد