است دلالت مىكند بر آنچه فرقهء ناجيهء اماميه رضوان اللَّه عليهم قائلند كه هيچ عصرى خالى نميباشد از حجتى از جانب خدا بر بندگان يا پيغمبرى يا وصى پيغمبرى يا امامى كه هدايت نمايد مردم را بدين خدا و طريق بندگى و نگاه دارد مردم را از ضلالت و گمراهى چنانچه عقل نيز بر اين شاهد عدلست
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَ ما كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ .
( ششم ) وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
يعنى از جملهء مردم كسيست كه ميفروشد جان خود را براى طلب خوشنودى خدا و خداوند عالم مهربان است بر بندگان خود و احاديث مستفيضه بلكه متواتره از طرق عامه و خاصه
وارد شده است كه اين آيه در شأن مولاى مؤمنان نازل شد در شبى كه كفار قريش اتفاق كردند بر قتل حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و آن حضرت از جانب خداوند عالم مأمور شد كه از ايشان پنهان شود و بغار رود كفار قريش در آن شب در گرد خانهء آن حضرت بر آمدند و انتظار صبح ميكشيدند و امر حقتعالى شد كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را در جاى خود بخواباند كه كفار گمان كنند كه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و حضرت بيرون رود و چون حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم اين بشارت را به حضرت امير داد شاد شد و بشكر اين نعمت كه جان شيرين خود را فداى جان سرور عالميان مىكند سجدهء شكر بجاى آورد و بر فراش آن حضرت خوابيد و صد شمشير برهنهء مشركان را بر جان خود خريد و در آن وقت اين آيه نازل شد و نزول آيه را در شأن آن حضرت اكثر مخالفان در كتب تفسير خود بطرق متعدده روايت كردهاند مانند فخر رازى در تفسير كبير و نيشابورى در تفسير و ثعلبى در تفسير و حافظ ابو نعيم در نزول آيات و احمد در مسند و سمعانى در فضائل و غزالى در احياء و ساير مورخين و محدثين و شعرا .
و ما در اين رساله به چند روايت ثعلبى و ابو نعيم اكتفا مينمائيم : ثعلبى در تفسير مشهور خود از سدى از ابن عباس روايت كرده است كه اين آيه در شأن على ( ع ) نازل شد در شبى كه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بغار رفت و على بن أبي طالب ( ع ) در فراش آن حضرت خوابيد و ايضا روايت كرده است كه چون حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ارادهء هجرت بسوى مدينه نمود حضرت امير ( ع ) را در مكه گذاشت كه قرضهاى آن حضرت را ادا كند و امتهاى مردم را كه نزد آن حضرت بود بايشان رد كند و در شبى كه خواست حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بغار رود مشركان خانهء آن حضرت را احاطه كرده بودند امر كرد على بن أبي طالب ( ع ) را كه بر فراش آن حضرت بخوابد و فرمود كه برد خضرمى سبزى كه من بر