فرمود در سورهء هود نخواندهء آن اين آيه را كه رسول خدا بر بينه است از جانب پروردگار خود و من گواه اويم و فخر رازى چون اين روايت را ذكر كرده است گفته است كه حقتعالى از براى شرافت اين گواه فرموده است كه از او است يعنى مخصوص او است و بمنزلهء پارهء تن او است و بنابراين تفسير بايد كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) تالى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم باشد و بعد از او بلافاصله خليفه باشد و اگر تالى در فضل مراد باشد باز دلالت بر امامت دارد زيرا كه تفضيل مفضول قبيح است ايضا دلالت بر عصمت آن حضرت نيز مىكند زيرا كه بگواهى يك كس هرگاه معصوم نباشد مدعا ثابت نميشود .
( پنجم ) آيهء إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
يعنى نيستى تو يا محمد مگر ترساننده اين گروه را از عذاب الهى و براى هر قومى هدايت كنندهء هست و بعضى گفتهاند يعنى تو هدايت كنندهء هر گروهى هستى و كسى كه در سياق آيه تفكر مىكند مىيابد كه معنى اول ظاهرتر است و بر آن احاديث مستفيضه از طريق شيعه وارد شده است و عامه نيز بطريق متعدده روايت كردهاند چنانچه در شواهد التنزيل از ابى بردهء اسلمى روايت كردهاند كه روزى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آب وضو طلبيد چون از آن فارغ شد دست على ( ع ) را گرفته و بسينهء حقايق دفينهء خود چسبانيد پس گفت
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ
پس دست بر سينهء با سكينهء على عليه السّلام گذاشت و گفت
وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
پس گفت توئى نوربخش خلايق و علامت راه هدايت و امير قاريان قرآن و گواهى مىدهم كه تو چنينى ، و حافظ ابو نعيم اصفهانى كه از مشاهير محدثان عامه است در كتاب ما نزل من القرآن فى حق على عليه السلام به چندين سند از ابن عباس روايت كرده است كه چون اين آيه نازل شد حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم دست مبارك خود را بر دوش حضرت امير عليه السّلام گذاشت و گفت توئى يا على هادى و به تو هدايت مىيابند هدايت يافتگان بعد از من . ثعلبى نيز در تفسير ابن عباس روايت كرده است .
و ابو نعيم بسند ديگر از حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده است كه حضرت فرمود منم منذر و على هاديست يا على به تو هدايت مىيابند هدايت يافتگان و بروايت ديگر از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده است كه منذر حضرت رسول است و هادى مرديست از بنى هاشم و معلوم است كه خود را اراده فرموده چنانچه ثعلبى بعد از آنكه اين روايت را به دو سند از حضرت امير عليه السّلام روايت كرده است گفته فى نفسه يعنى حضرت به مردى از بنى هاشم خود را اراده كرده و عبد اللَّه بن احمد و ابن حنبل نيز در مسند خود روايت كرده است اين حديث را و اين آيهء كريمه بنابر تفسيرى كه در روايات مستفيضهء خاصه و عامه وارد شده