و شيخ طوسى در امالى و ديگران روايت كردهاند كه در نامهاى كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام با محمد بن ابى بكر باهل مصر نوشت فرمود كه هر كه عمل كند خالص از براى خدا اجر او را حقتعالى در دنيا و آخرت به او عطا فرمايد و مهمات او را در هر دو كفايت فرمايد و حقتعالى ميفرمايد كه اى بندگان من كه ايمان آوردهايد بپرهيزيد از عذاب پروردگار خود از براى آنها كه اعمال نيكو كردهاند در اين دنيا نعمت حسنه است و زمين خدا واسع است و داده مىشود بصبر كنندگان مزد ايشان بىحساب پس آنچه خدا بمؤمنان داده است در دنيا حساب نميكند ايشان را به آن در آخرت حقتعالى ميفرمايد
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ
يعنى براى آنها كه نيكى كردهاند جزاى نيكو هست و زيادتى بر آن جزاى حسنى بهشت است و زياده در دنيا است و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه هيچ بندهء نيست مگر آنكه خدا را بر او حجتى هست يا در گناهى كه او را كسب كرده است يا در نعمتى كه تقصير كرده است در شكر آن و از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه بازميدارند بنده را در قيامت نزد حق
تعالى پس ميفرمايد كه مقايسه كنيد ميان نعمتهاى من و عمل او پس نعمتهاى خدا فرو ميگيرد اعمال او را و حق تعالى ميفرمايد كه نعمتهاى مرا به او ببخشيد و مقايسه كنيد ميان خير و شر او اگر مساوى باشند عملهاى او حقتعالى شر را بخير بر طرف مىكند و او را داخل بهشت ميگرداند و اگر خيرش زيادتى كند حقتعالى به آن زيادتى او را ثواب وافى ميدهد و اگر اعمال شرش زيادتى مىكند و پرهيزكارى از شرك كرده است يعنى شيعه است و عقايدش درست است خدا او را مىآمرزد برحمت خود اگر خواهد و تفضل مىكند بعفو خود بر او و شيخ طوسى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه چون روز قيامت شود خدا ما را موكل گرداند به حساب شيعيان ما پس آنچه از خداست از خدا سؤال ميكنيم كه از براى ما ببخشد پس آن از ايشانست و آنچه حق ما است بايشان ميبخشيم پس حضرت اين آيه را خواند
إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ
و در بصائر از حضرت صادق عليه السّلام منقولست كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه من اول كسىام كه نزد خدا مىآيم در قيامت پس مىآيد نزد من كتاب خدا پس اهل بيت من پس امت من پس خدا سؤال مىكند از امت من كه چه كرديد در كتاب من و اهل بيت پيغمبر خود و عياشى روايت كرده است كه حضرت صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه
إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا
فرمود يعنى گوش را سؤال ميكنند از آنچه شنيده است و چشم را از آنچه ديده است و دل را از آنچه اعتقاد كرده است