غنى در دنيا پس فقير گويد كه خداوندا از براى چه مرا بازمىدارى بعزت تو قسم كه ميدانى كه ولايت و حكومتى به من نداده بودى كه عدالت كنم در آن يا جور كنم و مال زيادى به من نداده بودى كه حق تو بر آن واجب شده باشد و داده باشم يا نداده باشم و روزى مرا به قدر كفاف ميدادى به قدر آنچه ميدانستى كه مرا كافى است و مقدر كرده بودى پس خداوند جليل فرمايد كه راست ميگويد بندهء من بگذاريد تا داخل بهشت شود و آن غنى ميماند تا آنكه آن قدر عرق از او جارى شود كه اگر چهل شتر بياشامد كافى باشد ايشان را پس داخل بهشت شود و آن فقير به او گويد كه چه چيز تو را حبس كرد گويد طول حساب پيوسته چيزى بعد از چيزى از تقصيرات ظاهر ميشد و خدا مرا مىبخشيد تا آنكه مرا برحمت خود فرو گرفت و ملحق نمود به توبهكاران تو كيستى گويد من آن فقيرم كه با تو بودم در محشر گويد نعيم بهشت تو را تغيير داده است كه من تو را نشناختم و در كتاب زهد حسين بن سعيد روايت كرده است كه مردى به خدمت حضرت باقر عليه السّلام آمد و گفت يا بن رسول اللّه من گناهى كردهام كه ميان من
و خداست و بر آن احدى از مخلوقين مطلع نشده است و بر من گرانست و تو را از آن جليل تر ميدانم كه آن را به تو عرض كنم حضرت فرمود كه چون روز قيامت شود و خدا محاسبهء بندهء مؤمن خود بكند او را بر يك يك از گناهان او مطلع گرداند و بيامرزد و بر آنها مطلع نگرداند نه ملك مقربى و نه پيغمبر مرسلى را و بعضى از گناهان را از او مستور دارد كه موجب زيادتى خجلت او نگردد پس گويد بسيئات او كه حسنات شويد اينست معنى قول حق تعالى
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
يعنى بدل مىكند خدا گناهان ايشان را بحسنات و خدا آمرزندهء رحيم است و بروايت ديگر شيخ طوسى فرمود كه مؤمن گناهكار را مىآورند در روز قيامت و در مقام حساب بازمىدارند و حقتعالى خود متوجه حساب او ميگردد و مطلع نميگرداند بر حساب او احدى از مردم را و گناهانش را بر او ميخواند و چون اقرار بگناهان خود كرد حقتعالى كاتبان اعمال او را امر مىكند كه بدل كنيد گناهان او را بحسنات و ظاهر گردانيد آنها را براى مردم چون ببينند مردم ميگويند كه اين بنده يك گناه نداشته پس امر مىكند او را به بهشت ببرند و اين است تأويل اين آيه و اين در گناهكاران شيعيان ما است و بس و در عيون اخبار الرضا عليه السّلام منقول است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه حقتعالى حساب مىكند همه خلق را مگر كسى كه با خدا شريك قرار داده باشد و او را بىحساب بجهنم ميفرستد و ايضا بسندهاى بسيار معتبر منقول است كه اول چيزى كه از بنده سؤال ميكنند محبت ما اهل بيت است