را كه حضرت ايشان را به آن بخواند و ترك كنند آنچه ايشان را از آن منع فرمايد و ساير مفسران نيز چنين گفتهاند پس از سياق كلام معلوم است كه مراد اثبات آن اولويتست كه حضرت رسول ( ص ) داشت از براى حضرت امير و آنچه بعضى از متعصبان عامه مثل ملا على قوشجى و غير او گفتهاند كه اللهم وال من والاه قرينهء اين ستكه مراد از مولى محب يا ناصر است باطل است بلكه قرينهء معنى اولويت است به چندين وجه ( وجه اول ) آنكه چون از براى آن حضرت اثبات رياست عامه و امامت كبرى نمود تمشيت آن محتاج بود بعساكر و اعوان ناصر خيرخواه و اثبات چنين مرتبهاى از براى يك كس در ميان جماعت بسيار موجب هيجان حسد و عداوت بود كه مظنهء ترك نصرت و اعانت است خصوصا با وجود آنچه ميدانست از كينههاى ديرينه كه در سينههاى منافقان حاضر بود تأكيد آن نمود بدعا كردن از براى اعوان و لعن كردن بر كسى كه تقصير در شأن او نمايد و ايضا معلوم است كه اين قسم دعاها مخصوص امر او اصحاب ولايتست و مناسب آحاد رعيت نيست .
وجه دويم آنكه اين دعا دلالت مىكند بر عصمت كه لازم امامتست زيرا كه اگر معصيت از او صادر شود واجب خواهد بود بر كسى كه علم بهم مىرساند آنكه منعش كند و ترك موالاة بلكه اظهار معادات او نمايد پس چنين دعائى از آن حضرت براى كسى بدون قيدى دلالت مىكند بر آنكه آن شخص هرگز بر حالى نخواهد بود كه مستحق ترك موالاة و نصرت گردد وجه سيم كه اگر مراد بمولى اولى باشد چنانچه ما ميگوئيم مقصود از اين كلام طلب موالات و متابعت و نصرت خواهد بود از قوم و اگر مراد ناصر و محب باشد چنانچه آنها ميگويند مقصود بيان آن خواهد بود كه آن حضرت ناصر و محب ايشانست پس دعا از براى كسى كه موالات و نصرت او كند به اول انسب خواهد بود از ثانى چنان كه بر متأمل ظاهر است .
وجه چهارم آنست كه از اخبار عامه و خاصه ظاهر شد كه آيهء
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
دو روز غدير نازل شد و سيوطى كه از اكابر متأخرين مخالفين است در كتاب اتقان از ابو سعيد خدرى و ابو هريره روايت كرده است كه اين آيه در روز عيد غدير نازل شد و اين دليلست بر آنكه مراد بمولى معنى است كه بامامت كبرى بر ميگردد زيرا كه امرى كه سبب كمال دين و تمام شدن نعمت بر مسلمين باشد بلكه اعظم متمم آنها باشد آن امامتست كه به آن تمام مىشود نظام دنيا و دين و به اعتقاد به آن قبول مىشود اعمال مسلمين .
وجه پنجم آنست كه در اخبار مستفيضهء عامه و خاصه وارد شده است كه آيهء
يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ
تا آخر در اين واقعه نازل شد چنانچه بعضى گذشت و فخر راضى