دارد خداى ، عزّوجلّ ، بزرگى او را - بس است و كافى است مرا خدا . فيروزى يافتم به ديدن سفينهء طولانيه كه نوشته شده در آن به خطّ مبارك صاحب و آقاى من وجدّ من كه پادشاه مؤمنان است و كشانندهء دست و پا سفيدان است ، شير اولاد غالب است ، پسر ابى طالب - بر او باد درود . اين بود صورت نوشتهء او : « به نام خداى بخشايندهء مهربان .
اين دعايى است كه تعليم فرمود مرا فرستادهء خدا - رحمت كند خدا بر او و بر آل او و سلام فرستد - و حال آن كه بود كه مىخواند اين دعا را در هر صباحى و در هر اندوهى ، و او دعاى : " اللّهم يا مَن دَلَع " است تا آخر دعا ، و نوشت دعاى مذكور را على بن ابى طالب در آخر روز پنجشنبه يازدهم شهر ذى حجهء سال بيست و پنجم از هجرت رسول خدا از مكّهء معظّمه به مدينهء طيّبه ، و گفته است سيّد بزرگوار كه : نقل كردم من اين دعا را از روى خط مبارك و نوشته شده بود به قلم كوفى بر پوست آهو نامهاى در بيست و هفتم از شهر ذى قعدة الحرام سال هفتصد و سى و چهار .
و روايت شده است از اميرالمؤمنين اين كه گفته است : « كسى كه بخواند اين دعا را در هر صباح ، بعد از گزاردن نماز واجبى براى هر مطلبى ، مىگردد نزديك شده به قبول ، و اگر بوده باشد تمام عالم پُر از بلا ، نمىرسد به سوى خوانندهء او از بلا هرگز ضررى ، و مىباشد خوانندهء اين دعا در چشم همهء مخلوقات ، گرامى داشته شده و معزّز و معتبر ، و هيچ دشمنى غالب نمىشود بر او ، و اگر قصد كند شخصى اين را كه بكُند به خوانندهء اين دعا بدى ، باز مىگردد به سوى خودش ، و مىپذيرد خداى
- عزّ وجلّ - از قارى اين دعا هزار هزار حسنه را ، و بر طرف مىكند از او هزار هزار بدى را ، و ايمن مىدارد از و با و مرگى كه ميان مردم مىافتد و از مردن به ناگاه ، و مىرساند به سوى او روزى او را از جايى كه گمان نداشته باشد ، و بيرون مىبرد او را از سراى دنيا با ايمان ، و چون بيرون آيد از قبر روز قيامت مىآيد ، فرشتهاى بالاى سر او حالِكَونى كه ايستاده باشد با بُراق ، و مىنشاند او را بر روى بُراق و مىرساند او را سواره به سوى بهشت » .
و در اين دعا پيچيده شده است اسرار خداى تعالى ، و كسى كه خواند اين دعا را به اعتقاد درست ، مر آن كس راست بهرهء كاملى و نصيب شاملى از دوستى ائمهء
ميراث حديث شيعه — صفحة 76
مساهمون: مهدى مهريزى
ص٧٦