كس بميرد ، در هنگام مرگش مرا خواهد ديد ، پس اگر كسى به نام على بن ابيطالب ( ع ) و در راه او ، با دشمنانش بجنگند و با گلوله و نيزه وتوپخانه آنها از پا در آيد و در ميان خاك و خون پاك و مقدس خويش دست و پا بزند تا جان به جانان تسليم كند در اين صورت آن حضرت بدون ترديد بامهر پدرانه در بالين شهيدان مىنشيند چون بر طبق صريح حديث نبوى ( ص ) كه فرمود ، من و على و امام زمان هر عصر ، پدران امت مؤمن و خدا باور هستيم ، « 1 » ايشان و فرزندان معصومش در هر عصر ، پدران نورانى و روحانى و واقعى ما هستند و ما را به فرزندى قبول كردهاند .
شما تصور كنيد ، اگر در مقابل چشمان پدرى فرزندانش همانند كبوتران حرم ، شكار شياطين و طاغوتيان و دشمنان قسم خورده اهلبيت ( عليهم السلام ) شوند در اين حال ، كدام پدر است كه جنازه و بدن خون آلوده عزيزش را درآغوش نگيرد ؟ كدام پدراست براى از دست دادن فرزندانش اشك نريزد ؟
پدرانى كه از عالم نور ، تمام جهان هستى را ، تحت پوشش خود گرفته ، و از تمام اوضاع واحوال مردم ، در خلوت و آشكار ، حتى از باطن وقلبها و نيت هايشان آگاهى كامل دارند و در هر گوشهاى از اين جهان پهناور اگر كار و عملى ، كوچك و يا بزرگى صورت بگيرد از همه آنها با خبر هستند چطور و چگونه ممكن است از فرزندان دلير و شجاع و سخاوتمند خودشان ، كه در جبهه هاى حق بر ضد باطل ، جانفشانى كرده و درخت
هامش
( 1 ) - بحارالانوارج 36 / 14