اين همان پيمانى بود كه حضرت عباس عليه السلام در شب عاشورا تجديد كرد و اعلان كرد كه هرگز از امام خود جدا نمىشود و تا پاى جان ، به حسين عليه السلام وفادار خواهد ماند .
او تا اندازهاى به پيشواى خود وفادار و همپيمان باقى ماند كه شگفتى دشمن را برانگيخت . او قهرمانانه در راه وفادارى به آيين خود ، برادران و فرزندان خويش را به ميدان جنگ فرستاد و براى اينكه پاىبندى خويش را به اين پيمان بيشتر به اثبات رساند ، با شهادت آنان ، خم به ابرو نياورد و خود نيز جان بر سر اين پيمان نهاد .
او آن قدر در اين راه از خود رشادت نشان داد كه دشمن ، آن هنگام كه پرچم به غارت رفته او را ميان غنائم ديدند ، لب به تحسين گشودند و از وفادارىاش سخن راندند . هم او كه وقتى دستانش از بدن جدا شد ، پرچم را رها نكرد و بازوان بريدهاش آن را در فراز نگه داشته بود تا اينكه با ضربه عمود آهنين ، به همراه پرچم به زمين افتاد . « 1 » ابو حنيفهء دينورى از تاريخنويسان اهل سنت ، دربارهء وفادارى او مىنويسد :
وَ بَقِىَ الْعَبّاسُ بْنُ عَلىٍّ عليه السلام قائِماً لِإِمامِ الْحُسَينِ عليه السلام يُقاتِلُ دُونَهُ وَ يَمِيلُ مَعَهُ حَيْثُ مالَ حَتَّى قُتِلَ رَحْمَةُ
هامش
( 1 ) . معالى السبطين ، ج 1 ، ص 440