ستايش از شاه و وليعهد و شاگردان و رجال دربارى مىپرداختند .
شاعران رسمى دورهء بازگشت و تجديد سبك يا از سعدى ، و حافظ و شاعران سبك عراقى پيروى مىكردند ( مانند فروغى ، نشاط ) و يا از فرخى و عنصرى و شاعران سبك خراسانى ( مانند صبا و فتح اللّه خان شيبانى ) و يا كسانى بودند مثل قاآنى و يغما كه شيوهاى بينابين سبك خراسانى و عراقى داشتند . بنابراين سبك اينها يا عراقى نشان است يا خراسانى نشان و يا بينبين .
ولى روىهمرفته چون اساس بر تقليد است ، تقليدكنندگان هيچگاه به پيشوايان خود نرسيدهاند . بههرحال بايد اين عهد و زمان را عصر ركود ادبى دانست و عامل اصلى آن هم سكون اجتماعى و اقتصادى اين دوره است ، دورانى كه با زمان محمود و ملكشاه و سنجر از لحاظ اجتماعى تفاوت فراوانى نداشته است .
موضوعات و انواع ادبى اين زمان هم مانند دوران پيشين است يعنى شامل حماسهء تاريخى - حماسهء مذهبى ، تصوف ، پند و اندرز ، عشق ، مدح ، هزل و شعر مذهبى است .
قالبهاى ادبى عبارت بودند از مثنوى ، غزل ، قطعه ، قصيده ، رباعى ، دوبيتى ، ترجيعبند ، تركيببند ، در اين ميان قصيده و غزل رايجترين قالب شعر بوده است .
( به نقل از صبا تا نيما ، تأليف يحيى آرينپور - و دربارهء ادبيات و نقد ادبى ، تأليف دكتر خسرو فرشيدورد ) .
تذكره شعراى يزد — صفحة 124
مساهمون: عباس فتوحى يزدى
ص١٢٤