فراهم شده بود ، و ديگر چيزى غير از آن شمشير نمانده بود كه خاطر وى را مشوّش سازد ؟ ! آيا مِسْوَر مىخواست آسايش خاطر آن حضرت را فراهم كند ، يا محبّتش را به آن حضرت اعلام نمايد تا شمشير را بگيرد و خاطرش آسوده شود ؟ !
سوم : آيا عقلايى است كه انسان براى كسى كه در پى فراهم ساختن آسايش خاطر اوست و مىخواهد محبّت خود را نسبت به او ابراز كند ، سخنى بگويد كه او را اندوهگين كند و عواطفش را جريحهدار سازد ؟
همان گونه كه ملاحظه مىشود اين حديث ، اگر چه كرامت و بزرگى را براى فاطمهء زهرا سلام اللَّه عليها ، مادر امام زين العابدين عليه السلام بيان مىكند ، ولى موجب طعن و قدح بر پدر بزرگوارش امير مؤمنان على عليه السلام است .
اين همان اشكالى است كه ابن حجر در گفتار پيشين خود به آن اشاره كرده است . وى در كتاب المناقب مىگويد :
من همچنان از مِسْوَر در شگفتم كه چگونه شدّت اهتمام خود را نسبت به على بن الحسين اظهار مىكند و مىگويد : اگر على بن الحسين شمشير رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله را به وى بسپارد ، تا روح در بدن دارد ، از او دفاع مىكند . از آن جهت كه فرزند فاطمه است ؛ اما خاطر على بن
حديث خطبة علي بنت أبي جهل ( خواستگارى ساختگى ) ( فارسى ) — صفحة 93
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٩٣