يكى از نسخ اساس طبع ما و نسخهء بسيار قديمى است لكن بواسطهء افتادگى آخر آن تاريخ كتابت ندارد داراى چهارصد و هشتاد و هفت غزل است ، و همچنين نسخهء نفيسى كه متعلّق است به كتابخانهء مجلس شوراى ملّى ( طهران ) ، و تاريخ كتابت آن 20 ربيع الآخر سنهء هشتصد و پنجاه و چهار است تقريبا داراى چهارصد و چهل غزل است « ( 1 ) » و نسخهء ديگر متعلّق به همان كتابخانه مورّخهء سنهء هشتصد و پنجاه و هشت ، قريب 499 غزل « ( 2 ) » ، و باز نسخهء خطّى ديگرى متعلّق به همان كتابخانهء مجلس بخطّ سلطان محمّد نور كه تاريخ كتابت ندارد ولى چون كاتب اين نسخه سلطان محمّد نور چنان كه از سياق عبارت حبيب السّير « ( 3 ) » برمىآيد ظاهرا در وقت تأليف آن كتاب يعنى در حدود نهصد و سى در حيات بوده پس كتابت اين نسخه لا بد يا در اوايل قرن دهم يا در اواخر قرن نهم بوده است ، عدد غزلهاى اين نسخه چهارصد و پنجاه و سه غزل است ،
ولى بمحض اينكه ازاينگونه نسخ بكلّى قريب العصر با حافظ يعنى تقريبا تمام
هامش
( 1 ) عدد غزلهاى موجود در اين نسخه چهارصد و بيست و هشت غزل است ولى چون دو يا سه ورق افتاده دارد اگر هر ورقى را بطور متوسط چهار غزل بگيريم مىشود چهارصد و چهل غزل
( 2 ) عدد غزلهاى موجود در اين نسخه چهارصد و شصت و هفت غزل است ولى چون قريب هشت ورق متفرّقه افتاده دارد اگر باز هر ورقى را بطور متوسّط چهار غزل فرض كنيم اين مىشود سى و دو غزل و مجموع چهارصد و نود و نه غزل ،
( 3 ) چاپ بمبئى سنهء 1273 جزو 3 از جلد 3 ص 350 ،