سحر بلبل حكايت با صبا كرد
/ 89
سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد
/ 104
سحرم دولت بيدار ببالين آمد
/ 119
سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند
/ 129
سمنبويان غبار غم چو بنشينند بنشانند
/ 131
شاهد آن نيست كه موئىّ و ميانى دارد
/ 85
شاهدان گر دلبرى زينسان كنند
/ 133
شراب بىغش و ساقىّ خوش دو دام رهند
/ 136
شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد
/ 69
صبا به تهنيت پير مىفروش آمد
/ 118
صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد
/ 99
صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد
/ 72
صوفى نهاد دام و سر حقّه باز كرد
/ 90
طاير دولت اگر باز گذارى بكند
/ 127
عشق تو نهال حيرت آمد
/ 117
عكس روى تو چو در آينهء جام افتاد
/ 75
غلام نرگس مست تو تاجدارانند
/ 132
قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود
/ 142
كسى كه حسن و خط دوست در نظر دارد
/ 79
كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند
/ 127
كنونكه در چمن آمد گل از عدم بوجود
/ 148
كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد
/ 109
گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد
/ 114
گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود
/ 154
گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود
/ 154
گر مىفروش حاجت رندان روا كند
/ 126
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآيد
/ 156
گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند
/ 134