پس حاصل اين شد كه در تصحيح متن نه نسخه به كار برده شده است ( شمارهء 1 - 9 ) و در تصحيح مقدّمه و قصايد يازده نسخهء ( شمارهء 8 - 18 ) ، -
دهم نسخهء تقوى شمارهء 2
، - يعنى نسخهء كه سابقا متعلّق بوده بجناب آقاى حاج سيّد نصر اللّه تقوى مدّ ظلّه العالى صاحب نسخهء سابقه ولى بعدها آن را به آقاى دكتر قاسم غنى هديه فرمودهاند ، نسخهايست ظريف و مذهّب بقطع 14 9 سانتيمتر و بخطّ شكسته نستعليق خوش و در سنهء 1112 در اصفهان كتابت شده و در صحّت و سقم متوسّط و داراى قصايد و مقدّمه هر دو در ابتداى كتاب ،
يازدهم نسخهء حن
، - يعنى نسخهء متعلّق به آقاى حاج حسين آقا نخجوانى برادر آقاى حاج محمّد آقاى نخجوانى سابق الذّكر صاحب نسخهء نخ ، اين نسخه بقطع كوچك 14 8 سانتيمتر و غير مورّخ است ولى ظاهرا در اواخر قرن يازدهم كتابت شده و داراى مقدّمه و قصايد هر دو مىباشد در ابتداى كتاب ، و مقدّمهء آن نسبة بسيار مصحّح و مضبوط است و قطعا بايد از روى نسخهء بسيار قديمترى نزديك بعصر مؤلّف مقدّمه استنساخ شده باشد و علامات