كه خود ايشان در سنهء 1306 شمسى از روى همين نسخه در طهران انجام دادهاند و حقّ عظيمى ازين بابت بر گردن جميع ايرانيان عموما و هواخواهان بىحدّ و مرّ خواجه خصوصا ايجاب نمودهاند ، اين نسخهء نفيس را آقاى خلخالى با كمال وسعت صدر مرحمت نموده قريب مدّت يك سال تمام در اوقات تهيّهء متن حاضر به ما بعنوان امانت سپردند و ما در اينجا علنا نهايت درجهء تشكّرات صميمى قلبى خود را خدمت ايشان اظهار مىداريم ، اين نسخه بخطّ نستعليق خوش و بقطع 19 سانتيمتر طول در 11 سانتيمتر عرض است « ( 1 ) » و ديوان كامل تمامى است از خواجه ولى فقط مانند اكثر نسخ قديمه داراى غزليّات خواجه است و بس و قصايد و مقدّمهء جامع ديوان هيچكدام را ندارد ، و عدّهء غزليّات آنچنانكه سابق نيز اشاره بدان شد چهارصد و نود و پنج غزل است ( بحذف يك غزل مكرّر شمارهء 365 ) ، تاريخ كتابت اين نسخه صريحا با كلمات تامّه نه با ارقام هندسى سنهء هشتصد و بيست و هفت است يعنى فقط سى و پنج سال
هامش
( 1 ) عكس دو صفحه ازين نسخه كه قدرى كوچكتر از اصل برداشتهشده يكى در آخر مقدّمه چاپ آقاى خلخالى و ديگرى در مقابل ص 275 از همان چاپ مندرج است ملاحظه شود ، و نيز عكس صفحه ديگرى از اين نسخه كه اندكى بزرگتر از قطع اصل است در اوايل كتاب ( حافظنامه ) از تأليفات خود آقاى خلخالى كه در همين ماههاى اخير منتشر كردهاند مندرج است .