بعد از وفات خواجه ، و عين عبارت كاتب در آخر نسخه از قرار ذيل است :
« تم الديوان فى اوايل شهر جمادى الاولى لسنة سبع و عشرين و ثمانمائة الهجريّة » ، و بنابراين چنان كه مكرّر درين مقدّمه اشاره بدان شده عجالة تا نسخهء قديمترى از ديوان خواجه از جائى بدست نيامده بايد اين نسخه را قديمترين نسخ موجوده تاريخ دار ديوان خواجه محسوب نمود چه در هيچيك از كتابخانههاى مشهور ايران و اروپا و غيره كه فهارس مطبوعه دارند و اطّلاع بر محتويات آن كتابخانهها از روى آن فهارس ممكن است با فحص بليغ نسخه به اين قدم تا كنون به نظر نرسيده ، و اينك صورتى از قديمترين نسخهء ديوان حافظ كه در بعضى از كتابخانههاى مشهور ايران و اروپا موجود است :
نسخهء خ متعلّق به آقاى سيّد عبد الرّحيم خلخالى در طهران مورّخهء سنهء 827 نسخهء كتابخانهء بودليان در اكسفورد ( انگلستان ) مورّخهء سنهء 843 نسخهء كتابخانهء خصوصى مستر چستربيتى در لندن مورّخهء سنهء 853 نسخهء كتابخانهء مجلس شوراى ملّى در طهران مورّخهء سنهء 854 نسخهء كتابخانهء موزهء بريطانيّه در لندن مورّخهء سنهء 855
ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — صفحة 106
مساهمون: شمس الدين حافظ
ص١٠٦