حافظ ق غ : من ببوى سر آن زلف . . . « تكليف بقيهء زلف چه مىشود ؟ . ( ح ) » . - ( نكتههايى در تصحيح حافظ بقلم ايرج افشار ، سال ششم مجله يغما ص 75 : من به بوى خوش آن . . . ) .
مراد از زندان « سكندر » بنا بر آنچه در فرهنگها و تاريخ جديد يزد مسطور است شهر يزد است ، و مراد از « ملك سليمان » مملكت فارس است . « قزوينى » .
عطار نيشابورى : به هوادارى گل ، ذره صفت در رقص آى . . . هم ز هوا مىآيد .
حافظ شيرازى : به هوادارى او ، ذره صفت رقص كنان . . . همچنين ناصر بخارائى - در مصرع دوم بيتى از غزلهاى خود - سروده است : « در هوا ذره صفت ، رقص كنان برخيزد » .
نسخ چاپى : نازكان را بعضى از نسخ : گرفتاران نيست نسخ چاپى : ساربانان ، ( در آن زمان اهالى يزد تشكيل مىشد از جمعى از نژاد عرب و ، زردشتىها . بنابراين « تازيان » - عربها يا ساكنين محلهء عربهاى يزد در روزگار حافظ . ( پارسايان - پارسيان - اهالى پارس ، نژاد ايرانيان قديم يعنى زردشتىها ) .
الف - در اين غزل ( ابيات چهارم و هفتم ) : « به هوادارى » آمده است ! ؛ آيا حافظ از نظر واژه در مضيقه بوده كه به تكرار آن در يك غزل ناگزير شده است ؟ ! بنابراين معتقدم كه در بيت هفتم : « به هواى در » صحيح مىباشد .
: - ب - « به هواى در او ، ذرّه صفت ، رقص كنان . » ديوان كهنهء حافظ ، به كوشش استاد ايرج افشار - تهران 1361 انتشارات امير كبير - چاپ سوم ، ص 272 - .
ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — صفحة 929
مساهمون: شمس الدين حافظ
ص٩٢٩