مقدّمهء جامع ديوان حافظ
صب حمد بىحدّ و ثناى بىعدّ و سپاس بىقياس خداوندى را كه جمع « 1 » ديوان حافظان ارزاق به پروانه سلطان ارادت و مشيّت اوست ، بىمانندى كه رفع بنيان سبع طباق نشانه عرفان حكمت بىعلّت اوست « 2 » ، حكيمى كه طوطى شكرخاى ناطقه انسانى را در محاذات آيينه تأمّل عرايس معانى باد اى دلگشاى انّ من البيان لسحرا « 3 » گويا كرد ، عليمى كه بلبل دستان سراى خوش نواى زبان را در قفس تنگ دهان بقوّت اذهان « 4 » در ترنّم و تنغّم « 5 » انّ من الشّعر لحكمة « 6 » آورد ،
آن بندهپرورى كه زبان در دهان نهاد * درّ كلام در صدف هر زبان نهاد
جان را ز لطف عذب غذائى لطيف داد * دل را مفرّحى ز سخن در بيان نهاد
هامش
( 1 ) چنين است در ملك دت ، ساير نسخ : جميع ،
( 2 ) چنين است در حن و هندى و ملك و بابا شاه و تقوى ، ساير نسخ : او ،
( 3 ) حديثى است مشهور منقول از حضرت رسول ص رجوع شود بلسان العرب درس ح ر ،
( 4 ) چنين است در ملك و تقوى ، ساير نسخ افزودهاند : مستقيم ،
( 5 ) بتقديم نون بر غين معجمه از نغمه يقال تنغّم بالغناء و نحوه و انّه ليتنغّم بشىء اى يتكلّم به و النّغمة الكلام الحسن و جرس الكلمة و حسن الصّوت ،
( 6 ) حديثى است مشهور منقول از حضرت رسول ، رجوع شود بلسان العرب در ح ك م ،