خواجهء شيراز مصراعى از عراقى را با تغيير يك كلمه در اينجا تضمين فرموده است ، به اين ترتيب :
« بيا كه بىتو بجان آمدم ز تنهائى - نماند صبر و مرا بيش ازين شكيبائى »
. ( كليات عراقى ، به كوشش سعيد نفيسى ، كتابخانه سنائى ، چاپ چهارم ، ) نشر دانش ، سال دهم شمارهء 4 خرداد و تير 69 - ص 21 - سيد على ميرافضلى : « تأثير پيشينيان بر حافظ » .
اين مصراع با اندك تغييرى از شريف رضى است كه خواجه تضمين فرموده است . ( علامه قزوينى ) .
حافظ ق غ : كه همچو صنع خدائى وراى ادراكى : - الف - در اواخر همين ديوان - تحت عنوان : « معانى فارسى مصراعهاى عربى . . . - ى - » - مراجعه و ترجمهء فارسى چند مصرع عربى اين غزل را مطالعه فرمائيد .
: - ب - غزل « كتبت قصهء شوقى » در نسخه 805 هجرى ( سيزده سال پس از درگذشت حافظ ) ضبط نشده - چون در دسترس كاتب نبوده - و از همين نظر هم در ديوان شاعر ساحر به طبع نرسيده است .
: - ج - ( بيت چهارم ) : « كه را ، رسد . . . ؟ » . يا : « كرا » . . . ؟ .
: - د - ( بيت پنجم ) :
« ز خاك پاى تو شد آبروى لاله و گل * . . . زد ، بر آبى و . . . »
نسخهء خطى داراى تاريخ 813 ه . ق . - همچنين چند نسخهء خطى و چاپى .
: - ه - ( بيت قبل از مقطع غزل ) :
« به آب روى گل و ، خاك پاى سرو ، كه نيست : * چنان بديع جمالى ، ز آبى و خاكى . »
چند نسخهء خطى و چاپى ( ص 566 جامع نسخ حافظ مسعود فرزاد ) . [ تكرار قافيه ] . - غير موجّه .
: - و - ( بيت آخر ، مقطع ) : « ز وصف روى تو . . . » : نسخه به خط پير حسين كاتب ، و دو سه نسخهء خطى .
: - ز - ( بيت دوم ) بسا كه . . . دو ديدهء خويش . « جلالى نائينى » نورانى وصال » .