فتنه مىبارد ازين سقف مقرنس برخيز * تا به ميخانه پناه از همه آفات بريم
در بيابان فنا گم شدن آخر تا كى * ره بپرسيم مگر پى به مهمات بريم
حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مريز * حاجت آن به كه برِ قاضى حاجات بريم .
خيز تا رخت تصوف به خرابات كشيم . . . ز سجاده نفور . ديوان خواجو كرمانى ، تصحيح سهيلى خوانسارى ، چاپ دوم ، ص 148 .
( 2 ) همچو موسى ارنىگوى به ميقات آيند ( ديوان خواجو كرمانى ) چاپ دوم ، ص 430 [ مصراع دوم بيتى از يك غزل ] .
حافظ با تعويض « رديف » ، تضمين فرموده است . ( ميقات : وقت ، وعدهگاه ) - . « ارنى » به كسر « را » : بنمايان مرا ، نشان من بده ، خود را به من بنماى . ( امّا شرح دو كلمهء « چنگ صبحى » در بيت قبل : « . . . چنگى است كه به همراه بادهء صبوح مىنوازند - موسيقى صبحگاهى . . . به در خانهء پير كه شب را به مناجات گذرانده است ، چنگى مىبريم تا اهل خلوت كه با پير محشورند با نواى موسيقى جام صبوحى بنوشند . » ص 1537 مجلد سوم « شرح غزلهاى حافظ » دكتر حسينعلى هروى . ) .
« گر بدين فضل و هنر . . . « قزوينى » - . ( « فضل و كرم » خانلرى ) .
« . . . [ كرم ] مرجح است . . . با « كرامات » صنعت اشتقاق را نشان مىدهد . » حافظ اديب برومند ، ص 765 - . [ بيت اول : « شطح و طامات - سخن خلاف شرع ، و لافوگزاف » . - [ « بيت دهم » مقرنس : آرسته و مزين و با نقش و نگار - كنايه از آسمان ] .