306
اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك * حق نگه دار كه من مىروم اللّه معك ( 1 )
توئى آن گوهر پاكيزه كه در عالم قدس * ذكر خير تو بود حاصل تسبيح ملك
در خلوص منت ار هست شكى تجربه كن * كس عيار زر خالص ( 2 ) نشناسد چو محك
گفته بودى كه شوم مست و دو بوست بدهم * وعده از حد ( 3 ) بشد و ما نه دو ديديم و نه يك
بگشا پستهء خندان و شكرريزى كن * خلق را از دهن خويش مينداز به شك
چرخ برهمزنم ار غير مرادم گردد ( 4 ) * من نه آنم كه زبونى كشم از چرخِ فلك
چون برِ حافظ خويشش نگذارى بارى * اى رقيب از بر او يكدو قدم دور ترك ( 5 ) .