گلگشت ص 159 ، به نقل از : « حافظشناسى » 13 ، چاپ اول 1369 - ص 198 طنبى : اطاق بزرگ و مجلل ، تالار باشكوه . ( به : طنبى و شاهنشين ، در كتاب « گلگشت در شعر و انديشهء حافظ » از : دكتر رياحى : مراجعه فرمائيد ) .
زجاجى : شيشهئى ، آبگينهئى . ( عنبى : انگورى ، منسوب به « عنب » ) .
دواى درد خود . . . « . . . « مفرح » مورد ذكر « شراب » مىباشد كه در صراحى است و به ساغر ريخته مىشود ، شيشهء اين ساغر منسوب به شهر حلب مىباشد كه به داشتن شيشههاى مرغوب مشهور بوده است . » ( ص 165 حافظ اديب برومند . ) حافظ ق . غ : اين بيت را ندارد . ( ساغر حلبى : ساغر بلورين گرانبهائى بوده كه آن را در حلب مىساختند . . . ) گلگشت در شعر و انديشهء حافظ ص 131 « دكتر محمد امين رياحى » .
حافظ ق . غ : مست خرابم صلاح . . .
« . . . هزار عقل و ادب داشتم من اى خواجه / * كنون كه مست و خرابم صلاح بىادبيست »
اين بيت چنان كه دكتر شفيعى كدكنى در گزيدهء غزليات شمس ياد كرده است به اين صورت :
هزار عقل و ادب داشتم من اى خواجه / * كنون چو مست و خرابم صلاى بىادبيست .
از مولاناست و ظاهرا حافظ به عمد يا بتوارد آن را تقريبا بعينه در غزل خود گنجانيده است ، با توجه به اينكه مىدانيم واژهء « صلا » از تعبيرات محبوب حافظ است بعيد نيست تبديل « صلاى » به « صلاح » تصرف كاتبان باشد .
احمد سميعى صفحه 52 شمارهء دوم سال چهارم نشر انديشه » .
( به هر صورت ، اين بيت از « مولاناست » ) حافظ ق . غ :
. . . حافظ هزارم استظهار
( متن ارجح است ) .