حافظ ق . غ :
تو پندارى . . .
( . . .
« نه پندارى كه »
[ نسخهء خطى پير حسين كاتب و نسخهء چاپى دكتر خانلرى ] ، مطلوبتر ، از
« تو پندارى كه »
[ حافظ قزوينى ] مىباشد زيرا « تو » در اين فعل خطابى « حشو » است .
علاوه بر اين « نپندارى » جنبهء تنبيهى دارد يعنى مبادا تصور كنى كه بدگو رفت و جان برد . غزليات حافظ به تحقيق : اديب برومند .
دو فرشتهئى كه بر دوش راست و چپ انسانند يكى ثوابها را مىنويسد و آن ديگر گناهان را .
در حافظ ق . غ : اين بيت نيست ، لكن در چند نسخهء خطى و چاپى مورد اطمينان آمده است . ( در بيت قبل از مقطع هم با حافظ قزوينى تفاوت ناچيزى مشاهده مىشود كه مهم نبوده ذكر آن لزومى ندارد ) .