غزل 194 [ سمنبويان غبار غم چو بنشينند بنشانند ]
1 سمنبويان غبار غم چو بنشينند بنشانند * پرىرويان قرار از دل چو بستيزند بستانند
2 به فتراك جفا دلها چو بربندند بربندند * ز زلف عنبرين جانها چو بگشايند بفشانند
3 به عمرى يك نفس با ما چو بنشينند برخيزند * نهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند
4 سرشك گوشهگيران را چو دريابند دُر يابند * رخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند
5 ز چشمم لعل رمّانى چو مىخندند مىبارند * ز رويم راز پنهانى چو مىبينند مىخوانند
6 دواى درد عاشق را كسى كاو سهل پندارد * ز فكر آنان كه در تدبير درمانند در مانند
7 چو منصور از مراد آنان كه بردارند بر دارند * بدين درگاه حافظ را چو مىخوانند مىرانند
8 در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند * كه با اين درد اگر دربند درمانند در مانند