غزل 147 [ نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ]
1 نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد * كه روز محنت و غم رو به كوتهى آورد
2 به مطربان صبوحى دهيم جامهى چاك * بدين نويد كه باد سحرگهى آورد
3 بيا بيا كه تو حور بهشت را رضوان * در اين جهان ز براى دل رهى آورد
4 همىرويم به شيراز با عنايت بخت * زهى رفيق كه بختم به همرهى آورد
5 به جبر خاطر ما كوش كاين كلاه نمد * بسا شكست كه با افسر شهى آورد
6 چه نالهها كه رسيد از دلم به خرمن ماه * چو ياد عارض آن ماه خرگهى آورد
7 رساند رايت منصور بر فلك حافظ * كه التجا به جناب شهنشهى آورد