[ شرح ] غزل 107
بيت 1 : لالهگون : به رنگ سرخ ، لاله گلى است صحرايى به شكل جام شراب به رنگهاى مختلف ، در اين بيت رنگ قرمز آن مد نظر است .
بيت 2 : اندر سر ما : عشق تو در دل ما هر روز بيشتر از روز قبل ريشه كند .
بيت 3 : هر سرو . . . : هر درخت سرو رعنايى كه در چمن روزگار قد مىافرازد ، نزد قامت زيباى تو خميده باد
بيت 4 : نه فتنه تو باشد : فريفتهى تو نباشد گوهر اشك : « اشك چشم » به « مرواريد » تشبيه شده است . غرق خون : آن قدر اشك بريزد كه خون گريه كند و در سيلاب اشك خونين غرقه شود .
بيت 5 : در كردن سحر : در جادوگرى و فتنهانگيزى ذو فنون : ذو الفنون ، صاحب فن ، هنرمند .
بيت 6 : قرار : آرامش خيال و آرام دل سكون : آرامش
بيت 7 : الف قد : قامت دلدار به حرف « الف » تشبيه شده است . چو نون باد : مانند حرف « ن » خميده باد
تمام دلبران عالم ، در برابر الف قامت تو براى تعظيم خم شوند .
بيت 8 : از حلقهى وصل تو برون باد : اميد است كه به وصالت نرسد .
بيت 9 : لعل : از سنگهاى قيمتى به رنگ قرمز ، به كنايه لب گلگون يار دون : پست و فرومايه