غزل 53 [ منم كه گوشهى ميخانه خانقاه من است ]
1 منم كه گوشهى ميخانه خانقاه من است * دعاى پير مغان ورد صبحگاه من است
2 گرم ترانهى چنگ و صبوح نيست چه باك * نواى من به سحر ، آه عذرخواه من است
3 ز پادشاه و گدا فارغم به حمد للّه * گداى خاك در دوست پادشاه من است
4 غرض ز مسجد و ميخانهام وصال شماست * جز اين خيال ندارم خدا گواه من است
5 مگر به تيغ اجل خيمه بركنم ورنه * رميدن از در دولت نه رسم و راه من است
6 از آن زمان كه بر اين آستان نهادم روى * فراز مسند خورشيد تكيهگاه من است
7 گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ * تو در طريق ادب باش گو گناه من است