( 625 . )
ابن ميثم در شرح خود احتمال مىدهد كه اين سخن امام پس از بيان مطلبى براى يك سؤال كننده باشد ، كه سائل باز هم توضيح مىخواسته و امام سخن مورد بحث را فرموده باشد . يعنى اگر بصيرت داشته باشى حق را برايت روشن ساختم .
( ج 5 ص 336 )
( 626 . )
در اصول كافى كلينى - اصول كافى - ج 2 ص 451 ج 2 ص 451 مسندا با تفاوتى آمده .
( 627 . )
در مطالب السؤول - مطالب السؤول - ج 1 ص 161 ج 1 ص 161 و در البخلاء جاحظ - البخلاء - ص 188 جاحظ ص 188 آن را نقل كردهاند .
چه سخن رسا و جالبى ! چه دستور جالبى چه دستور بهداشتى پر ارزشى كه انسان در اثر خوردن يك لقمهء زيانبار مدتها بايد بيمارى بكشد و از لذت غذا و تندرستى محروم ماند اميد است ما بدان عمل كنيم .
( 628 . )
كتابهائى كه قبل از نهج البلاغه اين سخن را نقل كردهاند عبارتند از :
تحف العقول - تحف العقول - ص 90 ص 90 ، روضه كافى - روضه كافى - ص 19 ص 19 و من لا يحضره الفقيه - من لا يحضره الفقيه - ج 4 ص 278 ج 4 ص 278 در اينجا امام به اهميت مشورت و در ميان گذاشتن مسائل با افراد آگاه ، اشاره كرده كه انسان نبايد به فكر خود مغرور باشد و رأى و نظريه خود را صائب
بداند . بلكه با ديگران در ميان گذارد و مواقع اشتباه را تشخيص دهد كه در اين صورت حركت به نتيجه مىرسد .