( 632 . )
به اين جمله سه كلمهاى بنگريد ، يك جهان معنى در بردارد . امام طمع
را بردگى دائمى مىخواند ، آرى كسى كه طمع بر او چيره گردد هميشه بردهء طمع خويش است و بردگيهاى ديگرى نيز در پى دارد . بسيارى از بردگيها از همين عامل منشأ مىگيرد .
( 633 . )
در محاضرات الأدباء - محاضرات الأدباء - ج 2 ص 313 سخنى به همين معنى از آن حضرت درج 2 ص 313 آمده و در الطراز - الطراز - ج 1 ص 168 ج 1 ص 168 نيز با كمى اختلاف آن را نقل كرده است .
( 634 . )
اين سخن كه در حكمت شماره 471 نيز آمده ، در كتاب تحف العقول - تحف العقول - ص 94 ص 94 مىتوانيد ملاحظه فرمائيد .
( 635 . )
در اينجا امام حساب مكتبهاى مختلف را رسيده و با صراحت مىگويد :
اگر دو فرد ، و يا دو گروه يكديگر را به دو چيز مخالف دعوت مىكنند يكى از آن دو در طريق گمراهى است . زيرا حق يكى بيش نيست ، و ما وراء آن گمراهى و ضلالت است .
( 636 . )
اين سخن يكى از جملات خطبه چهارم نهج البلاغه است كه مدرك آن نيز در ضمن مدارك آن خطبه آمده است .