يادگار عظيمشان ، هماره نامشان به بزرگى برده مىشود كه مردان عظيم الهى اينگونهاند . زندگانى اين مردان نامور گيتى در خود نگرشى عميق است نگرشى كه مىتواند روشنىبخش راه پرپيچ و خم حيات عالمان و دانش دوستان و سرلوحه زندگى آيندگان باشد .
ما در اين مقاله برآنيم تا به ياد يكى از فرزندان رشيد اسلام و مفاخر مذهب جعفرى ، دانشمند سترگ و مرجع بزرگ ، محقق خبير و متكلم بصير و مجتهد بىنظير ، فقيه اصولى و مفسّر رجالى ، نادره دوران و فرزانه زمان ، زعيم حوزه علميه و پيشواى عظيم شيعيان ، پرورشدهنده انديشمندان ، حضرت آيت اللّه العظمى حاج سيد ابو القاسم موسوى خويى قلم زنيم و به ترسيم گوشههايى از زندگانى سراسر كوشش اين فقيه فرزانه بپردازيم و اندكى از آگاهى و تعهد و احساس مسؤليت وى را بازگو نمائيم .
ولادت
مرحوم آيت اللّه العظمى خويى شب پانزدهم ماه رجب سال 1317 ه . ق « 1 » در خانواده علم و دانش و تقوا در شهرستان خوى ديده به جهان گشود . « 2 »
پدر
والدش مرحوم آيت اللّه علامه حاج سيد على اكبر ، فرزند سيد هاشم موسوى خويى يكى از شخصيتهاى برجسته خوى بود و مردم به او به ديده اكرام و اعظام مىنگريستند .
وى در 28 صفر 1285 ه . ق در خوى به دنيا آمد . در سال 1307 ه . ق براى فراگيرى دانش دينى به عتبات عاليات رفت و اساطين بزرگ سامراء و نجف از
هامش
( 1 ) . در آثار الحجه ، ج 2 ، ص 27 ، سال تولد معظم له 1312 ه . ق دانسته شد كه اشتباه است .
( 2 ) . خويى ، معجم رجال الحديث ، ج 22 ، ص 17 .