تذكر رب خود موجب تذكر وى نفس راست ، كه "
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
" ، و ذكر رب مر نفس را عين وجود نفس است زيرا كه علم حق باشياء حضوريست .
( 23 ) پس آنكه معرفت نفس ندارد نفسش وجود ندارد ، زيرا كه وجود نفس عين نور و حضور و شعور است . پس از اين مقدمات معلوم شد كه هر كه نفس خود را نداند خداى را نداند و از حيات آن نشاه بى بهره است . "
اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ *
" ، و ازين جاست كه عطار گويد :
ترا اين پند بس در هر دو عالم * كه بر نايد ز جانت بى خدا دم
ز حق بايد كه چندان ياد آرى * كه گم كردى گر از يادش گذارى
( 24 ) اى بى درد ، روزى آيد كه خداى تعالى بندگانرا پيش خواند و حجاب غفلت از ميانه بر دارد ، و هر بندهاى كه امروز به ياد او مشغول نبوده و با او مهر نورزيده و با ذكر آن انس نگرفته و شناخت وى حاصل نكرده ، آن روز از لطف او بر خوردارى نيابد . " من كره لقاء الله كره الله لقاءه " و زبان حالش اين گويد :