نم يم ( خلاصه قرآن در اسلام ) ( به ضميمه رسائلى در قرآن : شعرانى ، طباطبائى ، آملى ) ( فارسى ) — صفحة 133

گرديده و با اينكه بيشتر آياتى كه در يك سوره آورده شده به طور پراكنده فروفرستاده شده ، و اختلافى نيست كه برخى آيات از جهت نزول بر بعضى ديگر پيشى دارند « 1 » و ظاهراً ترتيب سوره‌ها از آيات به ترتيب نزولشان صورت نگرفته با اين حال به گونه‌اى تركيب يافته كه ميان آيات پشت سر هم نهاده شده در هر يك از سوره‌ها كمال بلاغت و فصاحت رعايت گرديده تا به آن حدّ كه خداوند متعال بندگان خود را به مبارزه با آن طلبيده و فرمود : « ده سوره » يا « يك سوره » از قرآن را بياوريد و با صراحت هشدار داده است : « لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الانْسُ وَ الْجِنّ عَلى ان يأتوا بِمِثْلِ هذاالْقُرآن لايأتونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْكانَ بَعْضهم لِبَعْضٍ ظهيراً » . « 2 » بشر ؛ كى و كجا قادر است جملات پراكنده‌اى را كه در مدّت بيست و اندى سال در مورد احكام گوناگون نازل گرديده به آن سرحدّ اعجاز برساند كه « انس و جنّ » از هم‌آوردى آن ناتوان باشند ؟ ! و انگشت عجز و حيرت به دندان بگزند ، با اين حال آيا كسى مىتواند بگويد ترتيب و آراستگى معجزآساى آنها در سوره‌ها به فرمان خدا و پيامبرش نبوده . پس اى خردمندان بيدار باشيد و توجّه داشته باشيد : « افَلا يتدَبُّرُونَ الْقُرنَ وَلَوْكانَ مِنْ عِنْد غَيْرِاللَّه لَوَجَدُوا فِيه اخْتِلافاً كَثيراً » . « 3 »