اينكه بسيار بودند در هر كدام دو راوى از ميان روات معين شدند .
قراء سبعه و روايانشان به ترتيب زيرين مىباشند .
اول ابن كثير مكى ، راويان وى قنبل و بزى بودهاند .
دوم نافع مدنى ، راويان وى قالون و ورش بودهاند .
سوم عاصم كوفى ، كه راويان وى ابوبكر شعبه بن عياش و حفص بودهاند .
قرآنى كه امروزه در ميان مردم دائر است مطابق قرائت عاصم است به روايت حفص .
چهارم حمزه كوفى ، راويان وى خلف و خلاد هستند به يك واسطه بودهاند .
پنجم كسائى كوفى ، راويان وى دورى و ابوالحارث بودهاند .
ششم ابو عمر و بن علاء بصرى ، راويان وى دورى و سوسى به يك واسطه بودهاند .
هفتم ابن عامر ، راويان وى هشام و ابن ذكوان با يك واسطه بودهاند .
بعد از قرائات سبع در شهرت ، قرائت قراء ثلاثه است كه عبارتند از ابوجعفر و يعقوب و خلف .
و قرائتهاى ديگرى نيز نقل شده مانند قرائتهاى شاذكه مورد اعتنا قرار نگرفتهاند و همچنين قرائتهائى متفرقه از ائمه اهل بيت عليه السلام روايت شده ولى روايتهائى ديگر از ايشان رسيده كه امر به اتباع قرائتهاى مشهور مىنمايد .
جمهور علماء عامه قرائتهاى سبع را متواتر مىدانند و حتى جماعتى روايت نبوى معروف ( نزل القرآن على سبعه احرف ) را ( قرآن روى هفت حرف نازل شد ) به قرائتها سبع تفسير كردهاند كه قرائتهاى سبع مشهورند نه متواتر .
سبب اينكه مردم به قراء سبعه با اينكه مانند ايشان يا بهتر از ايشان در ميان قراء بسيار بود اعتنا نكرده ، و به قرائت ايشان روى آوردند ، اين بود كه روات ائمه بسيار زياد شدند و همتها از ضبط و حفظ اينهمه روايات قرائت كوتاه شد ، بنا
نم يم ( خلاصه قرآن در اسلام ) ( به ضميمه رسائلى در قرآن : شعرانى ، طباطبائى ، آملى ) ( فارسى ) — صفحة 120
مساهمون: قادر فاضلى
ص١٢٠