حمله كرد و او را كشت .
743 . تاريخ الطبرى - به نقل از عون بن ابى جُحَيفه - : غلام عبيداللَّه بن زياد - كه غلامى تُرك به نام رُشَيد بود - ، هانى بن عروه را با شمشير زد و شمشيرش كارگر نيفتاد . هانى گفت : بازگشت ، به سوى خداست . خداوندا ! طالب رحمت و خشنودى تو ام .
آن گاه رُشَيد ، ضربه ديگرى زد و او را كشت .
عبد الرحمان بن حُصَين مرادى ، او ( رُشَيد ) را همراه عبيد اللَّه بن زياد ، در خازِر « 1 » ديد . مردم گفتند : اين ، كشنده هانى بن عروه است .
ابن حُصَين گفت : خدا مرا بكشد ، اگر او را نكشم و يا به دست او كشته نشوم !
پس با نيزه به او تاخت و او را زد و كشت . « 2 »
5 / 17 زُرعه
زُرعه ، از قبيله بنى أبان بن دارِم ، قاتل محمّد فرزند امام على عليه السلام بوده است . همچنين مشاركت در شهادت فرزند ديگر امام على عليه السلام به نام عثمان ، به زُرعه نسبت داده شده كه احتمالًا همين شخص است .
زُرعه از كسانى بود كه ديگران را به بستن آب بر روى امام حسين عليه السلام ترغيب مىكردند . بنابر گزارشى ، امام حسين عليه السلام ، در روز عاشورا آب طلبيد ؛ امّا پيش از آن كه
هامش
( 1 ) خازِر ، رودى است ميان اربيل و موصل . عبيد اللَّه بن زياد و ابراهيم بن مالك اشتر در قيام مختار ، در كنار همين رود ، درگير شدند . در آن روز ، ابن زياد كشته شد و اين به سال 66 هجرى بود ( معجم البلدان : ج 2 ص 337 . نيز ، ر . ك : نقشه شماره 5 در پايان كتاب ) .
( 2 )
فَضَرَبَهُ [ أي ضَرَبَ هانِئَ بنَ عُروَةَ ] مَولىً لِعُبَيدِ اللَّهِ بنِ زِيادٍ - تُركِيٌّ ، يُقالُ لَهُ : رُشَيدٌ - بِالسَّيفِ ، فَلَم يَصنَع سَيفُهُ شَيئاً ، فَقالَ هانِئٌ : إلَى اللَّهِ المَعادُ ، اللَّهُمَّ إلى رَحمَتِكَ ورِضوانِكَ ، ثُمَّ ضَرَبَهُ اخرى فَقَتَلَهُ .
قالَ : فَبَصُرَ بِهِ عَبدُ الرَّحمنِ بنُ الحُصَينِ المُرادِيُّ بِخازِرَ ، وهُوَ مَعَ عُبَيدِ اللَّهِ بنِ زِيادٍ ، فَقالَ النّاسُ : هذا قاتِلُ هانِئِ بنِ عُروَةَ .
فَقالَ ابنُ الحُصَينِ : قَتَلَنِي اللَّهُ إن لَم أقتُلهُ أو اقتَل دونَهُ ، فَحَمَلَ عَلَيهِ بِالرُّمحِ ، فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ 746
( تاريخ الطبرى : ج 5 ص 379 ؛ الإرشاد : ج 2 ص 64 ) .