داشت . آتشى خواست و او را زنده زنده سوزاند . « 1 »
5 / 19 سِنان بن انَس
سِنان بن انَس بن عمرو بن حىّ بن حارث بن غالب بن مالك بن وَهبيل ، از كسانى است كه نقش مؤثّرى در كشتن امام حسين عليه السلام داشتند و در آخرين دقايق ، به كمك افرادى مانند شمر بن ذى الجوشن ، امام عليه السلام را به شهادت رساندند . پيشتر ، امام على عليه السلام در نكوهش پدر سِنان ، اين واقعه را پيشگويى كرده بود .
بر پايه گزارشى ، سِنان در مجلس حَجّاج ، به كشتن امام حسين عليه السلام اعتراف كرد و پس از بازگشت به خانهاش ، ديوانه شد و با وضع ناگوارى از دنيا رفت .
در گزارشى ديگر آمده كه مختار ، سِنان را دستگير كرد و پس از شكنجهاى سخت ، او را كشت .
746 . الملهوف : نقل است كه مختار ، سِنان را دستگير كرد و انگشتانش را بند بند بريد و سپس دستها و پاهايش را قطع كرد . آن گاه ديگ روغنى را به جوش آورد و او را در
هامش
( 1 )
بَعَثَ المُختارُ أيضاً عَبدَ اللَّهِ الشّاكِرِيَّ إلى رَجُلٍ مِن جَنبٍ ، يُقالُ لَهُ : زَيدُ بنُ رُقادٍ ، كانَ يَقولُ : لَقَد رَمَيتُ فَتىً مِنهُم بِسَهمٍ ، وإنَّهُ لَواضِعٌ كَفَّهُ عَلى جَبهَتِهِ يَتَّقِي النَّبلَ ، فَأَثبَتُّ كَفَّهُ في جَبهَتِهِ ، فَمَا استَطاعَ أن يُزيلَ كَفَّهُ عَن جَبهَتِهِ .
قالَ أبو مِخنَفٍ : فحَدَّثَني أبو عَبدِ الأَعلَى الزُّبَيدِيُّ : أنَّ ذلِكَ الفَتى عَبدُ اللَّهِ بنُ مُسلِمٍ بنِ عَقيلٍ ، وأنَّهُ قالَ - حَيثُ أثبَتَ كَفَّهُ في جَبهَتِهِ - : اللَّهُمَّ إنَّهُمُ استَقَلّونا وَاستَذَلّونا ، اللّهُمَّ فَاقتُلهُم كَما قَتَلونا ، وأذِلَّهُم كَمَا استَذَلّونا . ثُمَّ إنَّهُ رَمَى الغُلامَ بِسَهمٍ آخَرَ فَقَتَلَهُ ، فَكانَ يَقولُ : جِئتُهُ مَيِّتاً ، فَنَزَعتُ سَهمِي الَّذي قَتَلتُهُ بِهِ مِن جَوفِهِ ، فَلَم أزَل انَضنِضُ السَّهمَ مِن جَبهَتِهِ حَتّى نَزَعتُهُ ، وبَقِيَ النَّصلُ في جَبهَتِهِ مُثبَتاً ما قَدَرتُ عَلى نَزعِهِ .
قالَ : فَلَمّا أتَى ابنُ كامِلٍ دارَهُ أحاطَ بِها ، وَاقتَحَمَ الرِّجالُ عَلَيهِ ، فَخَرَجَ مُصلِتاً بِسَيفِهِ - وكانَ شُجاعاً - فَقالَ ابنُ كامِلٍ : لا تَضرِبوهُ بِسَيفٍ ، ولا تَطعُنوهُ بِرُمحٍ ، ولكِنِ ارموهُ بِالنَّبلِ ، وَارجِموهُ بِالحِجارَةِ ، فَفَعَلوا ذلِكَ بِهِ فَسَقَطَ .
فَقالَ ابنُ كامِلٍ : إن كانَ بِهِ رَمَقٌ فَأَخرِجوهُ . فَأَخرَجوهُ وبِهِ رَمَقٌ ، فَدَعا بِنارٍ ، فَحَرَّقَهُ بِها وهُوَ حَيٌّ لَم تَخرُج روحُهُ 748
( تاريخ الطبرى : ج 6 ص 64 ، أنساب الأشراف : ج 6 ص 407 ) .