و شكيبايى براى تو ، پُر بهرهترين است ، در پيشگاه داورِ روز جزا .
از وى در « زيارت ناحيه مقدّسه » ، چنين ياد شده است :
السَّلامُ عَلى بِشرِ بنِ عُمَرَ الحَضرَمِيِّ ، شَكَرَ اللَّهُ لَكَ قَولَكَ لِلحُسَينِ وقَد أذِنَ لَكَ فِي الانصِرافِ : أكَلَتني إذَن السِّباعُ حَيّاً إن فارَقتُكَ وأسأَلُ عَنكَ الرُّكبانَ ، وأخذُلُكَ مَعَ قِلَّةِ الأَعوانِ ، لا يَكونُ هذا أبَداً « 1 » .
سلام بر بِشْر بن عُمَر حَضرَمى ! خداوند ، سپاسگزار اين گفته تو به حسين باشد ، آن هنگام كه او به تو اجازه داد كه به روى [ ؛ امّا گفتى ] : اگر از تو جدا شوم ، درندگان ، زنده زنده ، مرا بخورند ! خبر تو را از مسافران ، جويا شوم و تو را با وجود كمىِ ياور ، تنها بگذارم ؟ هرگز ، چنين اتّفاقى نمىافتد !
نام او در « زيارت رجبيّه » نيز آمده است .
3 / 6 - 7 دو جوان جابرى
سيف بن حارث بن سَريع و مالك بن عبد بن سَريع ، دو برادرِ مادرى و نيز پسرعموى يكديگر بودند .
اين دو ، از ياران امام حسين عليه السلام بودند و در لحظات سخت روز عاشورا ، گريان ، نزد امام عليه السلام آمدند . وقتى امام عليه السلام از علّت گريه آنها پرسيد ، دليل آن را نگرانى نسبت به حال امام عليه السلام و عدم توانايى جهت دفع دشمن ، بيان كردند .
امام عليه السلام نيز براى آنها ، دعا كرد .
نام اين دو در زيارتهاى « ناحيه » و « رجبيّه » « 2 » آمده است . در « زيارت ناحيه » مىخوانيم :
السَّلامُ عَلى شَبيبِ بنِ الحارِثِ بنِ سَريعٍ . السَّلامُ عَلى مالِكِ بنِ عَبدِ بنِ
هامش
( 1 ) الإقبال : ج 3 ص 73 .
( 2 ) در زيارت رجبيّه آمده است : « سيف بن حارث و مالك بن عبداللَّه حائرى » ( ر . ك : الإقبال : ج 3 ص 341 ) .