تخطي إلى المحتوى الرئيسي

گزيده شهادت نامه امام حسين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 272

مساهمون:

ص٢٧٢
راه را باز كن تا پراكنده شوند . « 1 » 147 . الكامل فى التاريخ : در ميان كسانى كه با مسلم جنگيدند ، محمّد بن اشعث ، شَبَث بن رِبعى تميمى و قَعقاع بن شَور ، حضور داشتند . شَبَث ، يكسره مىگفت : بگذاريد شب شود . مردم ، پراكنده مىشوند . قَعقاع به وى گفت : تو راه فرار را بر آنان بسته‌اى . راه را بگشا تا پراكنده شوند . « 2 »

4 / 19 نقشه ابن زياد براى پراكنده كردن مردم از اطراف مسلم

148 . الكامل فى التاريخ : بزرگان كوفه از طرف درى كه رو به روى خانه رومىها بود ، نزد ابن زياد مىرفتند . در اين حال ، مردم به ابن زياد و پدرش دشنام مىدادند . ابن زياد ، كثير بن شهاب حارثى را خواست و به وى دستور داد به همراه فرمانبرانش از قبيله مَذحِج حركت كند و [ در كوفه ] بگردد و مردم را از اطراف پسر عقيل ، پراكنده سازد و آنان را بترساند . او به محمّد بن اشعث نيز دستور داد به همراه فرمانبرانش از قبيله كِنده و حَضْرَموت بيرون رود و پرچم امان را براى كسانى كه به سمت او مىآيند ، برافرازد و همين دستور را به قَعقاع بن شَور ذُهْلى ، شَبَث بن رِبْعى تميمى ، حَجّار بن ابجَر عِجلى و شمر بن ذى الجوشن ضِبابى داد و ساير سران را به خاطر انس گرفتن با آنان و نيز به
هامش
( 1 ) إنَّ المُختارَ بنَ أبي عُبَيدٍ ، وعَبدَ اللَّهِ بنَ الحارِثِ بنِ نَوفَلٍ ، كانا خَرَجا مَعَ مُسلِمٍ ، خَرَجَ المُختارُ بِرايَةٍ خَضراءَ ، وخَرَجَ عَبدُ اللَّهِ بِرايَةٍ حَمراءَ ، وعَلَيهِ ثِيابٌ حُمرٌ ، وجاءَ المُختارُ بِرايَتِهِ فَرَكَزَها عَلى بابِ عَمرِو بنِ حُرَيثٍ ، وقالَ : إنَّما خَرَجتُ لِأَمنَعَ عَمراً . وإنَّ ابنَ الأَشعَثِ وَالقَعقاعَ بنَ شَورٍ وشَبَثَ بنَ رِبعِيٍّ ، قاتَلوا مُسلِماً وأصحابَهُ - عَشِيَّةَ سارَ مُسلِمٌ إلى قَصرِ ابنِ زِيادٍ - قِتالًا شَديداً ، وإنَّ شَبَثاً جَعَلَ يَقولُ : انتَظِروا بِهِمُ اللَّيلَ يَتَفَرَّقوا ، فَقالَ لَهُ القَعقاعُ : إنَّكَ قَد سَدَدتَ عَلَى النّاسِ وَجهَ مَصيرِهِم ، فَاخرُج لَهُم يَنسَرِبوا 147 ( تاريخ الطبرى : ج 5 ص 381 ) . ( 2 ) كانَ فيمَن قاتَلَ مُسلِماً مُحَمَّدُ بنُ الأَشعَثِ ، وشَبَثُ بنُ رِبعِيٍّ التَّميمِيُّ ، وَالقَعقاعُ بنُ شَورٍ ، وجَعَلَ شَبَثٌ يَقولُ : انتَظِروا بِهِمُ اللَّيلَ يَتَفَرَّقوا ، فَقالَ لَهُ القَعقاعُ : إنَّكَ قَد سَدَدتَ عَلَيهِم وَجهَ مَهرَبِهِم ، فَافرِج لَهُم يَتَفَرَّقوا 148 ( الكامل فى التاريخ : ج 2 ص 545 ) .