86 . المناقب ، ابن شهرآشوب : وقتى حسين عليه السلام بر وليد بن عُتبه وارد شد و نامه را خواند ، فرمود : « من با يزيد بيعت نمىكنم » .
مروان گفت : با امير مؤمنان ، بيعت كن .
حسين عليه السلام فرمود : « واى بر تو ! بر مؤمنان ، دروغ بستى . چه كسى او را امير آنان كرد ؟ » .
مروان به پا خاست و شمشير كشيد و رو به وليد گفت : دستور بده پيش از آن كه از خانه بيرون رود ، گردنش را بزنند و خونش بر عهده من !
گفتگوها بالا گرفت . در اين هنگام ، نوزده تن از خاندان حسين عليه السلام در حالى كه خنجر به دست داشتند ، داخل خانه شدند و حسين عليه السلام با آنان از خانه بيرون رفت . « 1 »
87 . الفتوح : حسين عليه السلام بر وليد بن عُتبه وارد شد و بر او سلام كرد . وليد ، جوابى نيكو داد و ايشان را نزد خود نشاند . . .
وليد گفت : تو را براى بيعت فرا خواندم ؛ چرا كه مردم بر يزيد ، توافق كرده و بيعت نمودهاند .
هامش
( 1 )
لَمّا دَخَلَ [ الحُسَينُ عليه السلام ] عَلَيهِ [ أي عَلَى الوَليدِ بنِ عُتبَةَ ] وقَرَأَ الكِتابَ قالَ : ما كُنتُ ابايِعُ لِيَزيدَ . فَقالَ مَروانُ : بايِع لأِميرِ المُؤمِنينَ . فَقالَ الحُسَينُ عليه السلام : كَذَبتَ - وَيلَكَ ! - عَلَى المُؤمِنينَ ، مَن أمَّرَهُ عَلَيهِم ؟ فَقامَ مَروانُ وَجَرَّدَ سَيفَهُ وقالَ : مُر سَيّافَكَ أن يَضرِبَ عُنُقَهُ قَبلَ أن يَخرُجَ مِنَ الدّارِ ودَمُهُ في عُنُقي . وَارتَفَعَتِ الصَّيحَةُ ، فَهَجَمَ تِسعَةَ عَشَرَ رَجُلًا مِن أهلِ بَيتِهِ وقَدِ انتَضَوا خَناجِرَهُم ، فَخَرَجَ الحُسَينُ عليه السلام مَعَهُم 87
( المناقب ، ابن شهرآشوب : ج 4 ص 88 ) .