تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نقش شيعه در تاريخ نگارى اسلامى ( فارسى ) — صفحة 109

مساهمون:

ص١٠٩

6 . روش ارجاع و پاورقى

براى آدرس‌دهى ، نخستين‌بار به ترتيب نام منبع ، مؤلف ، چاپ كتاب يا تاريخ نشر آن ، ناشر ، شماره جلد و صفحه و دومين‌بار و بيشتر ، فقط نام يا شهرت كتاب و جلد و صفحه آمده است . البته هرجا احتمال اشتباه وجود داشت ، پس از نام منبع ، مؤلف آن نيز ذكر شده است .

7 . بررسى تحريف در روايات غيرشيعى

هنگام بررسى روايات غيرشيعى كه به روايت‌هاى شيعى شباهت دارند ، كوشيده است تا دستبرد و تحريف شيعه را در آنها بيان كند . البته روش او به اين چند مورد محدود نيست و مىتوان آن را بيشتر بسط داد ؛ اما چون هنگام ارزيابى و نقد روشش ، روش نويسنده روشن‌تر خواهد شد ، بنابراين توضيح بيشتر لازم نيست .

گفتار سوم : نقد كتاب

آداب نقد

باب نقد ، وسيع و آداب آن گسترده است و اين نوشته مجال بسط مطلب را ندارد و فقط براى آنكه فضاى نقد روشن شود ، چند ويژگى بيان مىشود . نقد علمى هر انديشه و تفكرى ، آداب خاصى دارد و عقل و انصاف حكم مىكند ، كسى كه در مقام نقد سخن يا نظرى برمىآيد ، بايد آن آداب را رعايت نمايد . گذشته از آن ، ما مسلمانيم و به حكم قرآن بايد به آداب دين اسلام ملتزم باشيم . خداوند تبارك و تعالى دستور مىدهد كه دعوت به حق