فقال : أنّ جبريل أتاني فبشرني فقال : إنّ اللَّه عزّوجلّ يقول : من صلّى عليك صليت عليه و من سلّم عليك سلّمت عليه » . « 1 » اين روايت با اختلاف چندى از طريق ابن ابى الدنيا ، ابويعلى ، البزاز ، محمدبن جبير ، عبدالواحد ابن محمدبن عبدالرحمان بن عوف ثبت شده است .
بيهقى در « الخلافيات » بيان حاكم را تأييد كرده است كه :
« هذا صحيح و لا أعلم في سجدة الشكر أصحّ من هذا الحديث . . . » . « 2 » از حديث مذكور معلوم مىگردد كه مكان ياد شده يكى از صدقات رسول اسلام در شهر مدينه بوده است و اين به گفتهء سمهودى در مسير راه السّافله مىباشد كه آن در طريق شرقى مدينه به آرامگاه حمزة بن عبدالمطّلب است و چنين پيداست كه در زمان حيات سمهودى مكان مذكور ، به صورت مسجدى در آمده بود كه بر آن نام خاصّى نبوده است .
اما پژوهشگرانى كه مىگويند : جايگاهى با اين مشخّصات ، مسجد البحير است ، صحّت حديث عبدالرحمان را نفى نمىكنند ؛ ولى بدان جهت كه بناى مسجد در ميانهء نخلستان البحير ، يكى از قديمىترين خرماستانهاى تاريخ مدينه جاى داشته ، آن را مسجد البحير يا به گويش اهل مدينه : مسجد البحيرى گفتهاند .
اين نخلستان با همين شهرت و نام ، تا اين اواخر از املاك مرحوم « شيخ عبدالجليل برى » ، يكى از نويسندگان دادگاه شرع مدينه بود و از آوازهء آن ، توجّهى در خور اهميّت
هامش
( 1 ) . « پيامبرگرامى صلى الله عليه و آله خارج شدند و به سوى محلّ صدقهاش عزيمت نمودند . ، پس از ورود به آنجا ، به طرف قبله ايستادند و سجده كردند ، چون زمان سجود به طول انجاميد ، گمان كردم خداوند روحش را قبض كرد . به او نزديك شدم ، سرش را بالا برد و فرمود : كيست ؟ عرض كردم : عبدالرحمان ، فرمود : چه مىخواهى ؟ گفتم : يا رسول اللَّه چون به سجده رفتى و سجده به طول انجاميد ، گمان كردم خداوند روحت را قبض كرده است . فرمود : جبرئيل به نزدم آمد و به من مژده داد و گفت : خداوند عزّوجلّ مىفرمايد : كسى كه بر تو درود فرستد ، من بر او درود فرستم و كسى كه به تو سلام كند ، به او سلام مىكنم . »
( 2 ) . « اين درست است و معتبرتر از اين حديث در سجده شكرگزارى نيافتم . »