توصيفات جانشين آن شده است :
« و ارتفاع المنبر الكريم نحو القامة أو أزيد . و سعته خمسة أشبار و طوله خمس خطوات و أدراجه ثمانية و له باب على هيئة الشباك ، مقفل يفتح يوم الجمعة و طوله أربعة أشبار و نصف شبر » .
در عين حال نشان مىدهد كه قسمتى از منبر اصلى پيامبر موجود بوده است كه :
« فيدخل النّاس أيديهم إليه و يتمسّحون به تبرّكاً بلمس ذلك المقعد الكريم » . « 1 » بنابراين ، ابنجبير معتقد است كه منبر اصلى پيامبر را با چوب آبنوس پوشانده يا روكش كرده بودند :
« و المنبر مغشّى بعود الآبنوس و مقعد الرسول - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - من أعلاه ظاهر قد طُبّق عليه بلوح من الآبنوس غير متصل به ، يصونه من القعود عليه » . « 2 » در سال 656 ه . ق . ملك مظفّر شمسالدّين يوسف ، از ايّوبيان و امير يمن كه در سال 647 ه . ق . حكومت مىكرده ، منبرى از چوب صندل ساخت و آن را جهت نصب در محلّ منبر اصلى به مدينه فرستاد و تا ده سال منبر مذكور محلّ جلوس امام يا امير مدينه بود .
در سال 665 ه . ق . « ظاهر ركن الدين بيبرس » ، از امراى ايّوبى ، منبرى ساخت و آن را جايگزين منبر سلطان يمن نمود كه تا سال 797 ه . ق . محلّ جلوس براى ايراد وعظ و خطبه بود .
هامش
( 1 ) . « مردم دستهايشان را داخل آن نموده و جهت تبرك به آن مىكشند و با لمس كردن آن ، خود را متبرّك مىسازند . »
( 2 ) . رحلهء ابن جبير ، ص 170