فريادى مشت بر سندان بود . گروهى از سران افراطى ، مانند « صفوان اميه » و « عكرمة بن ابى جهل » و « سهيل بن عمرو » ( قهرمان و نمايندهء مخصوص قريش در صلح حديبيه ) ، سوگند ياد كردند كه از ورود نيروهاى اسلام به شهر جلوگيرى كنند ؛ و گروهى فريب آنان را خورده ، با شمشيرهاى برهنه راه را به روى نخستين واحد ارتش اسلام بستند .
نيروهاى نظامى اسلام وارد شهر مىشوند
پيش از آنكه نيروهاى اسلام وارد شاهراههاى مكه شوند ، پيامبر صلى الله عليه و آله تمام فرماندهان را احضار كرد و فرمود :
تمام كوشش من اين است كه فتح مكه بدون خونريزى صورت گيرد . از اين نظر ، از كشتن افراد غير مزاحم بايد خوددارى نمود ، ولى بايد ده نفر به نامهاى « عكرمة بن ابى جهل » و « هبّار بن الاسود » و « عبد اللَّه بن سعد ابى سرح » و « مِقيس حُبابه ليثى » « 1 » و « حويرث بن نُقَيذ » و « عبد اللَّه بن خطل » و « صفوان بن اميه » و « وحشى بن حرب » قاتل حمزه و « عبد اللَّه بن الزبيرى » و « حارث بن طلاطلة » و چهار زن كه هر كدام از اين ده نفر مرتكب قتل و جنايت شده و يا آتشافروز جنگهاى گذشته بودند ؛ در هر كجا دستگير شوند بلافاصله اعدام گردند . « 2 »
اين فرمان به وسيلهء فرماندهان به تمام سربازان اعلام گرديد . با اينكه وضع روحى مردم مكه براى پيامبر صلى الله عليه و آله روشن بود ، با اين حال ، هنگام ورود به شهر مكه احتياط نظامى را از دست نداد و نقشه به قرار زير بود :
همهء واحدها در يك مسير به « ذى طوى » ( نقطهء مرتفعى است كه از آنجا خانههاى مكه و بيت و مسجد الحرام پيدا است ) در حالى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را يك هنگ پنج هزار نفرى احاطه كرده بود ، رسيدند . وقتى ديدگان پيامبر صلى الله عليه و آله به خانههاى مكه افتاد ، اشك شوق در چشمانش حلقه زد ؛ و از پيروزى بزرگى كه بدون مقاومت قريش مكه را در دست گرفت ، به عنوان سپاسگزارى آنچنان خم شد
هامش
( 1 ) . يا « صبابه » ، چنان كه تاريخ الخميس در ج 2 ص 93 ضبط كرده است .
( 2 ) . « سيرهء ابن هشام » ، ج 2 / 409 ؛ « تاريخ الخميس » ، ج 2 / 90 - 94 .