وحشى مىگويد : تا پيامبر صلى الله عليه و آله زنده بود ، من خود را از او پنهان مىكردم . پس از مرگ پيامبر صلى الله عليه و آله ، نبرد مسيلمهء كذاب پيش آمد ، من در ارتش اسلام شركت كردم و همان حربهء خود را در كشتن مسيلمه به كار بردم و با كمك يك نفر از انصار به قتل او نائل گرديدم . اگر من با اين حربه بهترين مردم يعنى حمزه را كشتهام ، ولى بدترين مردم نيز از خطر اين حربه بىنصيب نبوده است .
شركت وحشى در نبرد مسيلمه مطلبى است كه خود او ادعا مىكند ، ولى ابن هشام مىگويد : وحشى در پايان عمر به سان زاغ سياهى بود ، كه پيوسته بر اثر شرابخوارى مورد تنفر مسلمانان بود و مرتب حد شراب بر او جارى مىگشت ، و بر اثر عملهاى ناشايست نام او را در دفتر ارتش خط كشيدند ، و عمر خطاب مىگفت : قاتل حمزه نبايد در سراى ديگر رستگار گردد . « 1 »
4 - امّ عامر : جاى گفتگو نيست كه جهاد ابتدايى ، براى زنان در اسلام حرام است . از اينرو ، هنگامى كه نمايندهء زنان مدينه ، به حضور پيامبر اكرم شرفياب گرديد ، و دربارهء اين محروميت با پيامبر صلى الله عليه و آله سخن گفت ، و اعتراض كرد كه ما تمام كارهاى شوهران را از نظر زندگى تأمين مىنماييم و آنان با خاطر آرام در جهاد شركت مىنمايند ، ولى ما جامعهء زنان از اين فيض بزرگ محروميم .
پيامبر صلى الله عليه و آله به وسيلهء او ، به جامعهء زنان مدينه پيام داد و فرمود : اگر روى يك سلسله علل فطرى و اجتماعى ، از اين فيض بزرگ محروم شدهايد ، ولى شما مىتوانيد با قيام به وظايف شوهردارى فيض جهاد را درك كنيد . و اين جملهء تاريخى را فرمود : « وَ إنَّ حُسنُ التَّبَعُّل يعدل ذلك كلّه » : قيام به وظايف شوهردارى به وجه صحيح با جهاد « فى سبيل اللَّه » برابرى مىكند .
ولى گاهى برخى از بانوان تجربهديده ، براى كمك به جنگاوران اسلام ، همراه آنان از مدينه بيرون مىآمدند ، و با سيراب كردن تشنگان ، و شستن لباسهاى سربازان ، و پانسمان كردن زخم مجروحان به پيروزى مسلمانان كمك مىكردند .
هامش
( 1 ) . « سيرهء ابن هشام » ، ج 2 / 69 - 72 .