پيامبر صلى الله عليه و آله لباس نظامى بر تن مىكند
پيامبر صلى الله عليه و آله پس از تعيين شيوهء دفاع ، وارد خانه شد . زره پوشيد و شمشير حمايل كرد ، سپرى به پشت انداخت ، و كمانى به شانه آويخت و نيزهاى به دست گرفت و از خانه بيرون آمد .
ديدن اين منظره ، مسلمانان را سخت تكان داد . برخى تصور كردند كه اصرار آنها در بيرون رفتن مورد رضايت پيامبر صلى الله عليه و آله نبوده و آنان پيامبر صلى الله عليه و آله را بىجهت وادار به بيرون رفتن كردند . از اينرو ، براى جبران ، عرض كردند : ما در شيوهء دفاع تابع نظر شما هستيم . اگر بيرون رفتن صلاح نيست در همين جا بمانيم . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
هنگامى كه پيامبر زره پوشيد ، شايسته نيست آن را بيرون آورد ، تا زمانى كه با دشمن نبرد كند . « 1 »
پيامبر صلى الله عليه و آله از مدينه بيرون مىرود
پيامبر صلى الله عليه و آله نماز جمعه را خواند و با لشكرى كه بالغ بر هزار نفر بود ، مدينه را به قصد احد ترك گفت . افرادى را كه صلاحيت سنى نداشتند ، مانند اسامه ، زيد حارثه و عبد اللَّه عمر براى شركت نپذيرفت . ولى دو نوجوان به نامهاى « سمره » و « رافع » ، با اين كه سن آنها از پانزده بالا نبود شركت كردند . زيرا آنان اگر چه كوچك بودند ، ولى در تيراندازى مهارت داشتند .
در اين موقع ، گروهى از يهوديان كه با عبد اللَّه ابى همپيمان بودند ، تصميم بر شركت در اين نبرد گرفتند . ولى پيامبر صلى الله عليه و آله ، روى مصالحى اجازهء شركت به آنها نداد . در نيمهء راه كه سربازان اسلام به نقطهاى به نام « شوط » ( ميان مدينه و احد ) رسيدند ، عبد اللَّه ابى به بهانهء اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله از نظر جوانان پيروى كرد ، و نظر او را نپذيرفت ، از شركت در جهاد خوددارى كرد . همچنين ، سيصد تن از اوسيان كه با او همقبيله بودند ، از نيمهء راه برگشتند . بنابراين در اين نبرد نه يهوديان شركت كردند و نه حزب نفاقپيشه .
هامش
( 1 ) .
ما ينبغى لِنَبىّ اذا لبس لُامَّتِه ان يضعها حتى يُقاتل
- « مغازى واقدى » ، ج 1 / 214 ، « طبقات كبرى » ، ج 2 / 38 .