اين گروه كم ، از يك قبيلهء متشكل نبودند ، بلكه هر يك از اين ده نفر از يك قبيله بودند . به دنبال اين هجرت ، مهاجرت گروه ديگر پيش آمد ، كه پيشاپيش آنها « جعفر بن ابى طالب » بود . هجرت دوم ، در كمال آزادى صورت گرفت ، از اين لحاظ عدهاى از مسلمانان موفق شدند زنان و فرزندان خود را نيز همراه ببرند به طورى كه آمار مسلمانان در خاك حبشه ، به 83 نفر رسيد . اگر بچههائى را كه همراه خود برده يا در آنجا متولد شدند حساب كنيم ؛ آمار آنها از اين عدد هم تجاوز مىكند .
مسلمانان مهاجر ، « حبشه » را آن چنان كه پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله توصيف فرموده بود ؛ يك سرزمين معمور ، و يك محيط آرام توأم با آزادى يافتند . « امّ سلمه » ، همسر « ابى سلمه » كه بعدها افتخار همسرى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را نيز پيدا نمود ، درباره آنجا چنين گويد :
وقتى در كشور حبشه سكونت گزيديم ، در حمايت بهترين حامى قرار گرفتيم ، آزارى از كسى نمىديديم ، و سخن بدى از كسى نمىشنيديم . « 1 »
ابن اثير مىنويسد : تاريخ مهاجرت اين گروه در ماه رجب سال پنجم بعثت بود و همگى ماه شعبان و رمضان را در حبشه بسر بردند . وقتى به آنان خبر رسيد كه قريش از آزار مسلمانان دست برداشتهاند ؛ ماه شوال به مكه بازگشتند ، ولى پس از مراجعت اوضاع را خلاف گزارشى كه داده بودند يافتند ، از اين جهت براى بار دوم راه حبشه را پيش گرفتند . « 2 »
قريش به دربار حبشه نماينده مىفرستد
وقتى خبر آزادى و راحتى مسلمانان به گوش سران مكه رسيد ؛ آتش كينه در دل آنها افروخته شد ، و از نفوذ مسلمانان در حبشه متوحش شدند . زيرا خاك حبشه براى مسلمانان به صورت يك پايگاه محكمى درآمده بود ، و ترس بيشتر آنها از اين لحاظ بود كه مبادا هواداران اسلام ، نفوذى در دربار « نجاشى »
هامش
( 1 ) . لما نزلنا ارض الحبشه جاورنا بها خير جار ؛ النجاشى امّنا على ديننا ، و عبدنا اللَّه لا نؤذي و لا نسمعُ شيئاً .
( 2 ) . « تاريخ كامل » ، ج 2 / 52 - 53 .