12 نخستين هجرت
مهاجرت گروهى از مسلمانان به خاك حبشه ، دليل بارزى بر ايمان و اخلاص عميق آنها است . عدهاى براى رهايى از شر و آزار « قريش » ، به منظور تحصيل يك محيط آرام ، براى به پا داشتن شعائر دينى و پرستش خداى يگانه ، تصميم گرفتند ، كه خاك « مكه » را ترك گويند ، و دست از كار و تجارت ، فرزند و خويشان بردارند ؛ ولى متحير بودند چه كنند ، كجا بروند . زيرا مىديدند سرتاسر شبه جزيره را بتپرستى فراگرفته است ، و در هيچ نقطهاى نمىتوان نداى توحيد را بلند نمود ، و دستورات آيين يكتاپرستى را بر پا داشت . با خود فكر كردند كه بهتر اين است كه مطالب را با خود پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان بگذارند . پيامبرى كه آيين او براساس
. . . إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ
« 1 » است . يعنى :
« سرزمين خدا پهناور است نقطهاى را براى زندگى بگزينيد كه در آنجا توفيق پرستش خدا را داشته باشيد » .
وضع رقتبار مسلمانان كاملًا بر او روشن بود . خودِ او ، گرچه از حمايت « بنى هاشم » برخوردار بود ، و جوانان « بنى هاشم » حضرتش را از هرگونه آسيب حفظ مىنمودند ؛ ولى در ميان ياران او كنيز و غلام ، آزادِ بىپناه ، افتادهء بىحامى ، فراوان بود و سران قريش آنى از آزار آنها آرام نمىگرفتند . براى
هامش
( 1 ) . سوره عنكبوت / 56 .