كرده بودند ، بيش از ديگران مستحق توبيخ و سرزنش بودند . بنابراين به يقين افرادى مانند سليمان براى نپيوستن به امام حسين ( ع ) عذرى داشتهاند ، اما هيچ منبع اصيل تاريخى اين مطلب را تأييد نمىكند . افزونبر اين ، برخى ديگر از بزرگان شيعه مانند « حبيب بن مظاهر » در زندان نبودهاند ؛ درحالىكه آنان نيز از شيعيان سرشناس و دعوتكنندگان امام حسين ( ع ) بودند و اگر قرار بود سران شيعه دستگير و زندانى شوند ، حبيب بن مظاهر نيز بايد دستگير مىشد .
4 . ابراهيم و توابين
پس از آنكه عمال امويان قيام امام حسين ( ع ) را سركوب كردند ، براى مدتى كوفه در آرامش فرو رفت تا اينكه با مرگ يزيد در سال 64 ه . ق ، شيعيان حركتهايى را آغاز كردند ؛ مانند قيام توابين كه پس از شهادت امام حسين ( ع ) تدارك اين قيام آغاز ، و در سال 65 ه . ق ، علنى شد . سليمان بن صرد خزاعى رهبرى قيام توابين را بر عهده داشت . آنان در قيامى احساسى و شتابزده ، براى انتقامگيرى خون امام حسين ( ع ) با امويان جنگيدند ، اما در نبرد « عين الوَرده » با شاميان در شمال غرب صفين به فرماندهى عبيدالله بن زياد بسيارى از توابين به شهادت رسيدند و اينگونه اين قيام نيز سركوب شد .