جست ؛ درحالىكه شعار مىداد : « يالثارات المختار » . اين مطلب نشان مىدهد آتش سوزان انتقام ، خاموش نشده و مصعب بدون توجيه لازم براى خود ، دشمنانى آفريده بود .
درهرحال ، عبدالملك همان سياستِ معاويه را پيش گرفت و با اشراف عراق ، به ويژه اشراف كوفه ، مكاتبه كرد و به آنها وعده رياست و ثروت داد . در صدر كسانى كه به آنها نامه نوشت ، ابراهيم پسر اشتر بود . او پس از دريافت نامه ، آن را نزد مصعب برد و او نامه را گشود . عبدالملك ، خطاب به ابراهيم چنين نوشته بود :
من مىدانم كه تو از ترس سرزنش ديگران ، فرمان بردارى از من را رها كردهاى ؛ خود با افراد تحت فرمانت به سوى من بيا كه منطقه فرات و آنچه با آب آن سيراب مىشود ، در اختيار توست . والسلام .
پژوهنده تحولاتِ سال 72 ه . ق ، در برابر غفلت و بىتوجهى مصعب بن زبير ، به آنچه براى على بن ابى طالب ( ع ) و فرزندانش و مختار ثقفى در رابطه با مردم عراق ، بهويژه كوفيان رخ داد ، شگفتزده مىشود . مصعب در دو مورد سهلانگارى كرد ؛ نخست در مواجهه با نامه عبدالملك به اشراف كوفه و ديگرى اعزام مهلب بن ابى صفره به جنگ با خوارج « ازارقه » ؛ درحالىكه مهلب پيشنهاد داد در كنار او بماند و نيروهاى وى را در نبردِ با عبدالملك تقويت كند . مصعب ضربه زدن به عبدالملك
ابراهيم بن مالك اشتر نخعى ( فارسى ) — صفحة 101
مساهمون: محمود سامانى
ص١٠١